Republikeinen creëren rood schrikbeeld van blauwe Democraten

Alles links van het midden wordt daar al snel communistisch genoemd. Gewoon verkiezingsretoriek. Wie voortdurend angst zaait, heeft blijkbaar weinig inhoud.

Nou ja, wie alles communist noemt, maakt dat woord uiteindelijk zo goedkoop dat niemand nog luistert wanneer er echt gevaarlijke autoritaire ideeën opduiken. Het is vooral handig afleidingsvuur, want dan hoeven ze niet uit te leggen wat ze zelf met zorg, onderwijs en belastingen willen doen, toch hoor.

Wat hier ook meespeelt: in de VS is socialist voor veel mensen al een scheldwoord, terwijl het beleid waar ze op doelen vaak gewoon neerkomt op publieke zorg, betaalbaarder onderwijs en hogere belastingen voor de rijken. Door alles communistisch te noemen, wordt een inhoudelijk debat over zulke plannen onmogelijk gemaakt, en dat is precies de bedoeling.

Het gevaar zit niet alleen in het scheldwoord, maar in wat er daarna mee wordt gelegitimeerd. Ik zie dagelijks hoe makkelijk mensen met echte problemen worden weggezet als “radicaal” zodra ze meer betaalbare zorg of minder armoede vragen; zo hoef je hun verhaal niet te beantwoorden. En ondertussen schuift autoritair gedrag aan de rechterkant gewoon door als daadkracht.

Nou ja, bij de Republikeinen lijkt het soms wel alsof ze vergeten zijn dat Amerikanen vooral last hebben van dure boodschappen, huur en ziektekosten, niet van een spookbeeld uit 1917. Roep dan eens wat je daar concreet aan gaat doen, in plaats van steeds harder COMMUNIST te schreeuwen, hoor.

Het opvallende is dat dit frame ook bestuurlijk handig is: zodra beleid als nationaal gevaar wordt neergezet, hoeven concrete resultaten minder besproken te worden. Maar er zit een kanttekening bij: Amerikaanse kiezers gebruiken zulke etiketten soms ook om hun eigen partijdiscipline te testen, dus bij de midterms gaat het niet alleen om overtuigen maar ook om opkomst. Democratie als angstcampagne, met de begroting ergens onderaan de stapel.