Rachel over vermoorde neefje Laor (20): ‘7 oktober is voor mij de dag waarop Israël kapot is gegaan’

Zo’n datum krijgt voor nabestaanden nooit meer een normale betekenis. Drie jaar later kun je nog steeds discussiëren over politiek en beleid, maar voor deze families blijft het vooral een naam, een gezicht en een lege plek aan tafel. Dat verdwijnt niet omdat de rest van de wereld weer doorgaat.

Dat “kapotgaan” gaat niet alleen over het verlies van Laor, maar ook over het vertrouwen dat de staat zijn burgers beschermt. Een regering mag zich niet verschuilen achter herdenkingen en mooie woorden; nabestaanden hebben recht op volledige duidelijkheid over wat er misging en wie daarvoor verantwoordelijkheid draagt. Pas daarna kan er misschien iets van vertrouwen terugkomen.

Voor een nabestaande kan een datum als 7 oktober nooit meer gewoon een datum worden, maar het is wel oppassen dat zo’n tragedie niet wordt gebruikt om een heel volk over één kam te scheren. De moord op Laor en de andere slachtoffers was barbaars, punt uit, maar juist daarom moet je ook blijven kijken naar de keuzes die daarna zijn gemaakt en naar de burgers die daar nu voor betalen. Verdriet geeft je het recht om te rouwen, niet automatisch gelijk over ieder politiek besluit.

Wat in zulke verhalen vaak onderbelicht blijft: rouw stopt niet bij de begrafenis, maar wordt ook telkens opnieuw geraakt door beelden, rechtszaken en politieke discussies. Nabestaanden hoeven niet “verder” op het tempo van de buitenwereld; tegelijk mogen hun persoonlijke herinneringen niet worden gereduceerd tot een politiek symbool. Laor was geen datum of slogan, maar een mens van 20 met een eigen leven dat abrupt is afgebroken.