Raadsels rond liquidatie Schiedammer Özgür (50) in Frans dorpje: ’Ik hoorde drie schoten, waarna een auto snel gas gaf’

drie schoten bij een begraafplaats en een auto die wegscheurt… dat is geen “raadsel”, dat is gewoon een afrekening en iedereen weet het. Ik zie in Den Haag hoe dit soort lijntjes over grenzen lopen alsof het niks is, en dan doen we weer verbaasd dat iemand 600 km verder op straat wordt afgeknald. En ondertussen mogen gewone bewoners daar én hier weer met dat opgefokte gevoel naar buiten, terwijl de echte jongens allang weg zijn.

Dat “geen verdachten” zegt ook weinig: als je in een dorpje in Frankrijk iemand op afspraak laat opdraven, is de UX van zo’n afrekening juist dat er nul sporen naar NL teruglopen en iedereen weer in een huurauto de grens over is voordat er überhaupt camerabeelden zijn opgevraagd. Benieuwd of ze überhaupt meteen telecomdata/cameranetwerk langs die route veiligstellen, want anders blijft het bij een mysterie-verhaal voor de krant terwijl de keten al lang dichtgetimmerd is.

Goh, wat mij vooral opvalt is dat zo’n dorpje dan ineens in de stress zit met linten en recherche, terwijl het waarschijnlijk “import-ellende” is en die daders allang weer ergens anders zitten. En wij hier lezen het als spannend misdaadverhaal, maar voor die buurt daar is het gewoon doodeng dat er blijkbaar afspraken gemaakt worden op straat bij een begraafplaats, toch?

Dat “raadsel” is vooral voor de krant. Drie schoten, wegscheurende auto, afspraakje in een dorpje waar niemand je kent: dat is gewoon een klusje, en die gasten rekenen erop dat FR en NL weer weken bezig zijn met rechtshulpverzoeken en vertalingen voordat er iets bruikbaars ligt. Tegen die tijd zijn telefoons weg, auto op onderdelen en de schutter zit alweer ergens anders koffie te drinken.