PVV-kiezers hebben nu minder vertrouwen in asielwetten van oud-minister Faber

Feit is ook gewoon dat wetten op papier weinig doen als de uitvoering vastloopt bij IND, opvang en rechters, dan krijg je vooral méér procedures en chaos en voelt niemand zich veiliger. Dat strafbaar stellen van illegaliteit klinkt stoer, maar als je tegelijk hulpverlening moet uitzonderen wordt het juridisch een mijnenveld, en dan is het vertrouwen zo weg bij je eigen achterban. En ja, stress en onzekerheid bij asielzoekers en gezinnen levert in de praktijk ook meer mentale klachten op, dat zie je uiteindelijk gewoon terug bij de huisarts.

PVV’ers “minder vertrouwen” omdat Faber weg is… ja duh: ze dachten dat één wetje de kraan dichtdraait, maar zodra je ‘m door de Eerste Kamer, EU-recht, EVRM en een overbelaste IND moet persen, blijft er vooral symboolpolitiek over. Ten eerste ga je met dat tweestatusstelsel keihard procedures stapelen (want iedereen gaat natuurlijk proberen in de “persoonlijke vervolging”-bak te vallen), ten tweede is illegaliteit strafbaar maken leuk voor de bühne maar de handhaving is óf selectief óf onuitvoerbaar, maar ok. En dan boos worden op “de uitvoering” terwijl je zelf wetten maakt die juridisch op drijfzand staan, dat is echt peak Nederland.

Goh, dat vertrouwen zakt ook omdat mensen merken dat “strengere wetten” niks oplossen als je ondertussen geen extra opvangplekken, IND-mensen en terugkeerafspraken regelt. Dan krijg je vooral meer gedoe en blijft de overlast in wijken hetzelfde, en daar stemden veel PVV’ers juist op toch?

Wederom dat gedoe alsof het alleen “vertrouwen” is, maar niemand rekent even door wat dit circus kost: elke extra bezwaar/beroep-ronde is zo €3.000-€5.000 aan IND/juridische uren en dan heb je het nog niet over opvang à €100-€150 per persoon per dag die gewoon doorloopt. En dan die novelle’s en lapwerk-amendementen… typisch Nederland: eerst stoer wetje maken, daarna repareren, en de rekening gaat weer naar de belastingbetaler in plaats van dat er eindelijk fatsoenlijke terugkeerafspraken komen.

Ik merk gewoon dat “vertrouwen” bij PVV-kiezers vooral betekent: komt er nu eindelijk rust in de wijk en minder gedoe bij opvanglocaties, en dat zie je niet meteen terug in je dagelijks leven. Dan maakt het echt niet uit hoe streng het op papier is, als je nog steeds elke maand noodopvang moet bijplussen en gemeenten elkaar de tent uit vechten omdat er geen plan is.

Die daling bij PVV’ers gaat niet eens over “de wet”, maar over iets veel naarders: ze ontdekken dat politiek geen afstandsbediening is. Je kunt illegaliteit strafbaar maken en statussen knippen wat je wil, maar zolang je afhankelijk bent van rechters, EU-recht, gemeenten en uitvoerders is “streng” vooral een gevoel dat je even koopt en daarna weer kwijtraakt. Paradoxaal eigenlijk: men wil controle, en krijgt er een extra laag bureaucratie voor terug… wat zegt dat over ons dat we liever een symbool hebben dan een saai, werkend systeem?