Ook supermarkt Vomar doneert aan goed doel na misleidende prijsbeloftes

46.500 euro aan kaarten is netjes, maar het blijft toch vooral schade beperken nadat je mensen met “laagste prijs” lekker hebt gemaakt terwijl het niet klopt. echter als je dan toch iets goeds wilt doen: stop met die marketingtrucs en maak prijzen gewoon transparant, want daarentegen zitten juist gezinnen met schulden niet te wachten op loze beloftes maar op eerlijke kassabonnen. En hopelijk gaat die donatie niet stiekem weer terug via hogere marges volgende week…

Die “laagste prijs”-kreten zijn gewoon dark patterns IRL: geen mens kan dat checken, want je hebt geen realtime prijs-API van alle supers. Als je het eerlijk wil doen, zet dan verplicht een openbaar prijsoverzicht per product online (machine-readable), dan kan de Consumentenbond of een random nerd het zo valideren; nu is het vooral marketing met een boete/donatie als kostenpost, lmao legacy retail.

46.500 euro klinkt als veel, maar voor een supermarkt is dat ook gewoon een paar dagen folderbudget, dus het voelt vooral als afkopen van gezeur. Aan de andere kant: als die kaarten echt bij mensen met schulden terechtkomen is het wel direct nuttig, alleen die “laagste prijs” kreten blijven sowieso een vaag spelletje met kleine lettertjes.

Ach ja, die slogans zijn leuk voor op de gevel maar aan de kassa voel je het pas, vooral als je met een klein budget rekent en dan blijkt “actie” ineens alleen met app of 2 stuks. Die boodschappenkaarten zijn voor SchuldHulpMaatje echt handig hoor, maar liever zie ik dat supers gewoon ophouden met dat geklooi met voorwaarden en prijsstickers die je half moet ontcijferen.

Even rekenen: 46.500 euro aan boodschappenkaarten is geen 46.500 euro “boete”, dat is winkelwaarde; inkoop ligt lager en een deel wordt toch niet volledig besteed. Dus Vomar koopt hiermee vooral goodwill met eigen marge, terwijl die “laagste prijs”-kreet jarenlang gratis reclame was. Volgende keer gewoon: claim pas “laagste” als je een controleerbare mandjesvergelijking publiceert, anders is het gewoon gokken met hoofdletters.

Die “donatie” is vooral een nette exit uit een dossier: consumentenrecht zegt gewoon dat je geen absolute claim (“laagste”) mag roepen als je ’m niet hard kunt onderbouwen, klaar. Wat me wél stoort: we doen nu alsof de Consumentenbond de boeman is, terwijl dit precies is waarom je regels tegen misleiding hebt, zeker bij basisbehoeften als eten. En als Vomar echt ballen heeft: laat de ACM er eens standaard op handhaven, dan hoef je niet elke keer via een stichting je imago te repareren.

46.500 euro aan kaartjes is peanuts vergeleken met wat ze jarenlang uit “laagste prijs”-imago hebben geperst — en de rekening lag bij mensen die elke euro omdraaien. dit is precies hoe het werkt: misleiden als verdienmodel, en als je gepakt wordt doe je een feelgood-donatie en klaar… oh ja want de markt regelt het zelf toch. waar is de compensatie voor alle klanten die op basis van die claim hun hele weekbudget daar hebben uitgegeven?

Kijk, 46.500 euro “doneren” is leuk voor de foto, maar niemand vraagt waarom zo’n supermarkt überhaupt jarenlang met absolute claims wegkomt zonder harde controle. In de zorg moest ik alles aftekenen en verantwoorden tot op het verbandje, maar bedrijven mogen gewoon roepen wat ze willen tot de Consumentenbond ze bij de lurven pakt… en dan doet iedereen alsof het een ongelukje was!! En let op: straks komt er weer een nieuw labeltje (“altijd scherp” of zo) en de media schrijven braaf mee, want adverteerders hè.

Ik merk gewoon dat die “laagste prijs” vooral mensen triggert die het niet breed hebben, die kiezen dan uit angst om mis te grijpen één vaste supermarkt en vergelijken niet meer. Donatie is prima voor SchuldHulpMaatje, maar het zou nog fijner zijn als supers gewoon standaard de kiloprijs groot op het schap zetten en ophouden met die app-only en 2e gratis-constructies waar je aan de kassa pas achter komt.

Die boodschappenkaarten zijn prima, maar het echte probleem is dat “laagste prijs” in NL nog steeds een soort free-for-all is omdat handhaving vooral reactief is: pas als de Consumentenbond duwt gebeurt er wat. Je zou eigenlijk een simpele bewijslastregel moeten hebben: roep je een absolute claim, dan ligt je prijsmonitor/mandje-methodiek klaar voor de ACM, anders meteen staken en een tik op de vingers. En nee, dit is niet “Brussel bemoeit zich met je boodschappen”, dit is gewoon basis consumentenbescherming + proportionaliteit: wie groot adverteert, kan ook groot onderbouwen.