Ook in Apeldoorn en Den Haag onrust bij asielprotesten

Men vergeet gemakkelijk dat je best tegen zo’n locatie kunt zijn zonder meteen vuurwerk naar agenten te gooien; dan ben je geen bezorgde burger maar gewoon relschopper. En dat “demonstratievak” van een uurtje is ook weer typisch bestuurlijk Nederland: je mag even boos zijn tussen zeven en acht en daarna graag naar huis, alsof het een koopavond is. In Den Haag zie je hetzelfde patroon: twee groepen bij elkaar zetten en dan verbaasd doen dat het knalt; leer nou eens van eerdere jaren, of wil men dit gewoon op beeld.

altijd hetzelfde: iedereen roept “we hebben geen keuze” en vervolgens dumpt de gemeente zo’n noodopvang in een wijk en moeten bewoners het maar uitzoeken met extra drukte, veiligheid en zorg?? waarom is er wél geld en mankracht voor hekken, ME en camera’s als het uit de hand loopt, maar niet vooraf voor fatsoenlijke spreiding en begeleiding?? en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!!

Goh, ik mis altijd het stuk ná zo’n avond: wie praat er nou echt met die buurt en met die mensen die komen, in plaats van alleen ME en hekken neerzetten? Als je alles “nood” noemt en in 1 keer 240 man dumpt zonder fatsoenlijke uitleg en begeleiding, dan vraag je toch om ellende aan beide kanten.

240 man “nood” in één klap is gewoon slecht projectmanagement: geen draagvlak, geen securityplan, geen aanspreekpunt, en dan verbaasd zijn dat de risico’s materialiseren. Zet er vanaf dag 1 harde KPI’s op (overlast, handhaving, doorstroom) en als de gemeente dat niet kan leveren, dan niet doen—zo simpel is het.

Dat “demonstratievak 19:00-20:00” is niet alleen bestuurlijke kneuterigheid, het is ook letterlijk een filter: wie om 20:05 nog blijft hangen is óf echt boos óf komt voor de knokpartij, en raad eens welke beelden dan het nieuws halen. En dan krijg je die rare omkering: de buurt die wél wil praten verdwijnt uit beeld, terwijl de vuurwerk-idioten de agenda bepalen en de gemeente weer kan zeggen “zie je wel, het is onveilig”. Enerzijds snap ik de angst voor 240 mensen in één klap, anderzijds is dit ook een statusstrijd: mensen voelen dat ze geen invloed meer hebben op hun eigen straat, dus wordt “asiel” de kapstok voor alles wat al langer wringt (woningnood, zorg, politie die pas komt als het escaleert). Misschien eens stoppen met elke keer noodopvang als crisis-event te framen en gewoon structureel bouwen + spreiden, want nu organiseren we elk dorp z’n eigen mini-cultuuroorlog, week na week na week.