Onderzoek naar extreme opwarming is niet alarmistisch maar rationeel

Feit is: als je alleen op de “meest waarschijnlijke” uitkomst stuurt, doe je precies wat we in de zorg níet doen bij zeldzame maar dodelijke diagnoses, je checkt die ook omdat missen gigantische schade geeft. 1 procent kans op 5-6 graden klinkt klein, maar dat is op wereldschaal gewoon Russische roulette met voedsel, hitte-sterfte en migratie. en nee, dat is niet alarmisme, dat is risicomanagement zoals bij dijken en vaccinaties.

Energie liegt niet: je voelt nu al dat het “klimaat” niet alleen een grafiek is maar een compleet zenuwstelsel van de aarde dat uit balans raakt, en dan is het logisch dat je óók naar die extreme uitschieters kijkt. Wat me altijd stoort is dat we alles willen terugrekenen naar euro’s en kanspercentages, terwijl de echte schade op mensniveau zit: hitte maakt mensen korter, agressiever, slechter slapend, meer burn-outs, meer polarisatie… dat is ook klimaatimpact maar dan op trillingsniveau. En dan blijven we doen alsof een paar dijken en airco’s het wel fixen, terwijl het holistisch gezien gewoon vraagt om minder extractie/meer rust en heel-wording met hoe we leven, anders blijf je symptoombestrijden tot het systeem klapt.

Wat mij opvalt: mensen doen alsof “1% kans” geruststellend is, maar in beleid is dat juist het soort kans waarvoor je dure brandblussers en dijken neerzet; je hoopt dat je ze nooit nodig hebt. En die staart is niet alleen “meer graden”, het is ook kettingreacties die je niet netjes kunt terugdraaien (ijsverlies, permafrost, misoogsten tegelijk), dus dan is “ach, waarschijnlijk valt het mee” vooral een emotionele keuze. taalkundig gezien ook grappig hoe snel “alarmistisch” als stopwoord wordt gebruikt zodra iemand het woord risico serieus neemt.

Wat mij opvalt: iedereen blijft hangen op die graden, terwijl het echte politieke probleem is dat de schade niet netjes “gemiddeld” verdeeld wordt; 2,5 °C mondiaal kan in Nederland al betekenen dat je zomers structureel tegen watertekort en hittestress aanloopt, terwijl elders complete regio’s onleefbaar worden. En dan krijg je dus migratie, prijsschokken en gedoe aan grenzen, ook als wij hier braaf dijken ophogen; dat is geen doemdenken maar gewoon geopolitiek met een thermometer. Kleine taalnoot: “minder dan één op de honderd jaar” is een rare formulering bij kansberekening, zeg dan gewoon “minder dan 1%”.

Ik zeg het al jaren: ze gooien weer met “1% kans” om ons in de stress te jagen en ondertussen gaan dezelfde clubs wél door met biomassacentrales, warmtepompplicht en die CO2-heffingen waar vooral de gewone man voor betaalt, terwijl de multinationals weer een achterdeurtje krijgen. Ik was zelf ook zo dat ik blind op die modellen vertrouwde, maar na corona zie ik vooral: angst verkopen = beleid doorduwen, en echte oplossingen (kernenergie, fatsoenlijk onderhoud van dijken/riolering, lokaal voedsel) verdwijnen altijd ineens naar de achtergrond!!!

die “1% kans” discussie mist het echte punt: wie draait nu al op voor de schade? niet Shell/ING maar huurders in slecht geïsoleerde flats, mensen met kutbanen in de hitte, en landen die het minst hebben uitgestoten — en dan heet het ineens “alarmisme” als je zegt dat fossiel gewoon sneller uit moet. en @WakkerWilma: bangmakerij verkoopt beleid?? nee, fossiel verkoopt uitstel — met subsidies en achterdeurtjes — en wij mogen straks de rekening én de dijken betalen, lovely.

Die 1% vs “waarschijnlijk” discussie voelt als mensen die alleen naar de average latency kijken en de tail spikes negeren: juist die p95/p99 slopen je systeem. Alleen wat ik mis hier: als je dan serieus risico-management wil, stop dan ook met kneejerk beleid dat alleen maar dure CO2-symboliek is en bouw redundantie: kern + netverzwaring + opslag + water/voedselbuffers, anders ben je straks én arm én alsnog kwetsbaar, lmao overheid blijft legacy code die op powerpoint draait.