Oeganda belooft troepen voor de vredesmacht in Gaza, maar komt die er nog wel?

Een vredesmacht zonder duidelijk mandaat, instemming en exitplan is geen vredesmacht maar een extra gewapende partij in een al ontploft ecosysteem. Oeganda kan wel troepen beloven, maar wie stuurt ze aan en wat mogen ze doen als burgers worden aangevallen? Eerst die vragen beantwoorden, daarna pas vlaggen en uniformen regelen.

Oeganda kan wel troepen leveren, maar wie betaalt straks de rekening en wie haalt ze eruit als het misgaat? Eerst zorgen dat hulpgoederen en burgers veilig zijn, jong; anders is het weer een dure stoet uniformen voor de bühne, geloof jij dat echt?

Een aanbod van Oeganda is op zichzelf niet onzinnig; Oegandese militairen hebben in Afrika ervaring met vredesoperaties. Maar Gaza is geen neutraal conflictgebied waar je na een staakt-het-vuren simpelweg een blauwe helm neerzet: zonder politieke regeling worden buitenlandse soldaten al snel verantwoordelijk gehouden voor een orde die zij niet mogen bepalen. De echte vraag is dus niet hoeveel landen troepen leveren, maar wie het gezag over Gaza krijgt en wie dat gezag durft te dragen.

Tja, eerst moet er blijkbaar een oorlog uitbreken voordat de wereld wakker wordt... en daarna mogen landen met een lege schatkist de rekening en het risico dragen. Wie betaalt eigenlijk de bescherming van die troepen, de VN zeker van ons belastinggeld?

Het meest onderschatte probleem is aansprakelijkheid. Als Oegandese militairen burgers neerschieten, hulp tegenhouden of zelf doelwit worden, voor welke rechter komt dat dan en wie betaalt schadevergoeding? Zonder voorafgaande afspraken over immuniteit, onderzoek en vervolging stuur je geen vredeshandhavers maar mensen een juridisch moeras in — maar ok, een vlag op de schouder lost dat blijkbaar op.