Nobelprijs voor de Geneeskunde voor ‘optogenetica’, futuristische manier om hersencellen van buitenaf te besturen

Het probleem is dat “van buitenaf hersencellen besturen” klinkt als een afstandsbediening voor mensen, terwijl dit voorlopig vooral een uiterst precies onderzoeksinstrument is met genetische aanpassing en glasvezels in het hoofd. De oplossing is de techniek blijven ontwikkelen mét medische en ethische infrastructuur; anders loopt de hype sneller dan het draagvlak en de daadwerkelijke behandeling.

De grootste doorbraak zit misschien niet in het “besturen” van hersencellen, maar in het feit dat onderzoekers eindelijk veel preciezer oorzaak en gevolg kunnen testen. Voorheen zag je dat twee hersengebieden tegelijk actief waren en kon je hooguit raden wat de rol ervan was; nu kun je één groep cellen aanzetten en kijken wat er verandert. Dat is minder sciencefiction dan de kop suggereert, maar wetenschappelijk juist veel interessanter.