Niet iedereen kan naar Ter Apel: rechter zet streep door beëindiging opvang

In de praktijk kun je roepen “ga maar naar Ter Apel”, maar als daar geen plek is en je zet in Rotterdam ook de deur dicht, dan duw je mensen gewoon de straat op en heb je er in de wijk alleen maar meer gedoe van. regel dan óf echte terugkeer met tempo, óf opvang met afspraken, maar niet dit halfbakken stoere beleid dat de rechter weer moet repareren.

“Niet dakloos maken” is juridisch leuk, maar praktisch krijg je dan dus een rondtrekkende groep die overal net niet mag zijn en waar niemand nog grip op heeft. En raad eens wie het mag oplossen als het escaleert bij station/metro of in portieken, niet de minister en ook niet de rechter. Regel 1 plek met duidelijke regels en snelle knopen over terugkeer of status, dit gejojo maakt alles onveiliger en duurder.

Artikel rammelt ook: “artikel 3 van de Grondwet (recht op menswaardig bestaan)” bestaat zo niet hè, dat is eerder ECSR/EVRM-jurisprudentie en de oude bed-bad-brood-lijn, dus welke exacte grondslag citeert die rechter nou? En die “veiligheids- en brandvoorschriften”: was er een inspectierapport met datum/gebreken/termijn of is dit gewoon een handig haakje om te sluiten? Plus: wethouder Faber in Rotterdam… bron? want Faber is landelijk een naam en dit klinkt als copy-paste framing.

Naomi heeft een punt: als dit artikel echt met “art. 3 Grondwet = menswaardig bestaan” aankomt, dan is dat gewoon fout en dan vertrouw ik die hele framing al minder. Maar los daarvan: “brandveiligheid” is geen vrijbrief om mensen om 23:59 op straat te flikkeren zonder alternatief, dan regel je noodopvang in een gymzaal en ga je dán procederen over het gebouw, maar ok. En kunnen we ff ophouden met doen alsof 16 man opvangen hetzelfde is als “open grenzen”, dit is gewoon basisbestuur vs stoerdoenerij met andermans ellende.

In de praktijk: brandveiligheid is brandveiligheid, daar kan je niet over “stoer beleid” lopen praten, dan had je dus dezelfde dag een noodplek moeten regelen en niet pas als de rechter tikt. En dat “Ter Apel” roepen is ook zo’n loze kreet: als je mensen geen legale route geeft om mee te werken aan vertrek of werk, dan blijven ze toch hangen en betaal je het alsnog, alleen dan op straat en via politie/ziekenhuis.

Iedereen blijft hangen op “mag je mensen dakloos maken” (nee), maar de echte paradox is dat we een rechtsstaat willen die hard is én netjes, en dan doen alsof “geen bed” een neutrale administratieve uitkomst is. Als je vertrekbeleid serieus was, dan had je óók een fatsoenlijke vertrek-infrastructuur: ID’s regelen, begeleiding, afspraken met landen, desnoods tijdelijk werk zodat mensen niet verdwijnen in schaduweconomie. Nu is het inherent theater: je sluit een deur voor de bühne, de rechter zet ’m weer open, en ondertussen leert iedereen één ding: regels zijn vooral voor de foto, niet voor de werkelijkheid—wat zegt dat over ons bestuur eigenlijk?

Hier op het land: als dat pand echt brandonveilig was, dan had de gemeente al lang een inspectierapport en een noodlocatie klaar moeten hebben, nu voelt “veiligheid” vooral als de knop om te drukken. En eerlijk, zestien man is minder dan één volle bus met seizoenwerkers die hier soms ineens voor de poort staat: dat krijg je óók geregeld als je wilt. Het echte probleem is dat niemand eigenaar wil zijn van het vervolgtraject, dus wordt het weer schuiven tot de rechter zegt STOP.