Nepal, El Niño: wie gaat de klimaatrekening betalen?

Klimaatschade afkopen met een fonds dat nog geen aanvraag heeft goedgekeurd, terwijl Nepal alleen al miljarden nodig heeft, is natuurlijk geen beleid maar boekhouden voor de bühne. Hulp mag best sneller en deels als gift, maar rijke landen moeten ook ophouden met doen alsof elke ramp automatisch een open rekening zonder voorwaarden is; investeren in dijken, waarschuwingssystemen en degelijk bestuur voorkomt meer ellende dan achteraf weer een conferentie met mooie woorden.

Wat mij stoort is dat klimaatfinanciering nog steeds wordt behandeld als liefdadigheid, terwijl rijke landen hun welvaart mede hebben opgebouwd met die uitstoot. Dan krijg je dus leningen, aanvraagformulieren en voorwaarden voor landen die na een ramp nauwelijks nog een functionerende overheid hebben. Bovendien gaat het niet alleen om geld: verlies van dorpen, landbouwgrond, cultuur en mensenlevens laat zich niet netjes in een spreadsheet zetten. Die 0,1 procent uitstoot van Nepal tegenover miljarden schade is geen tragisch toeval maar een machtsverhouding.