Na bloedbad bij studentenprotesten gaan Bengalen eindelijk naar de stembus

150.000 agenten “om het in goede banen te leiden” en dan verbaasd zijn dat mensenrechtenclubs zenuwachtig worden… dat is geen verkiezingsfeest maar crowd control met stembiljetten. En als Jamaat-e-Islami echt zo dicht bij de BNP zit, dan mag de EU wel wat minder persberichtjes tikken en wat meer kijken naar basics: waarnemers, toegang voor media, bescherming van minderheden, anders legitimeer je straks een uitslag die op straat is afgedwongen. Overigens: “Bengalen” in Bangladesh blijft zo’n lekker verwarrende NOS-kop, alsof West-Bengalen ineens mee mag stemmen.

Die 78% opkomst klinkt mooi voor de NOS, maar in landen waar je met RAB en 150k man op straat staat kan “opkomst” ook gewoon betekenen dat mensen bang zijn om níet te gaan of dat er creatief geteld wordt. En dat Jamaat ineens zo groot is, is ook een gevolg van jarenlange polariserende machtspolitiek: als je alle normale oppositie wegdrukt, groeit de club die het hardst kan intimideren. Benieuwd of de EU straks weer met een braaf “we take note” komt terwijl de handels- en migratiedeals gewoon doorlopen alsof er niks aan de hand is.

Die focus op “150.000 agenten” mist nog een laag: verkiezingen zijn daar ook een strijd om wie er lokaal de deur bewaakt, de stembus “helpt” en de uitslag in het dorp mag uitleggen. Enerzijds kun je met veel blauw geweld dempen, anderzijds verschuif je het gewoon naar intimidatie in de wijk en naar minderheden die het signaal krijgen: je hoort er alleen bij als je stil bent. En Jamaat vs BNP is niet alleen ideologie, het is ook een sociale-orde aanbod: wie belooft bescherming, banen, eerherstel na die studentenrepressie… dat trekt, zeker als de staat vooral als knuppel wordt ervaren. Benieuwd hoeveel van die 78% opkomst straks vooral “we willen geen gedoe aan de deur” blijkt te zijn.