Moeder van dader schietpartij San Diego waarschuwde politie, wapens waren spoorloos

Men vergeet gemakkelijk dat die moeder dus precies deed wat iedereen altijd roept: “bel de politie als je het niet vertrouwt”. En dan is het antwoord twee uur later: ja melding ontvangen, maar geen grond voor ingrijpen… tja, waar is dat systeem dan voor? En die wapens “spoorloos” op een plaats delict in een moskee, kom op zeg; dat ruikt naar een keten die al veel eerder lek was.

Die moeder zit nu levenslang in dat rare niemandsland: je doet “het juiste”, maar het systeem kan pas bewegen als het al te laat is, want anders heet het meteen vrijheidsberoving. En die wapens spoorloos… dat is precies de Amerikaanse paradox: overal wapens, maar zodra je ze nodig hebt voor bewijs zijn ze ineens mist. Wat zegt dit over ons dat we veiligheid blijven behandelen als een administratieve drempel (“geen concrete aanwijzing”), terwijl dreiging zich juist gedraagt als vaagheid, als een sfeer die je pas achteraf durft te benoemen.

Die “no-shoot-list” klinkt lekker daadkrachtig maar is juridisch in de VS echt een mijnenveld: je kan niet zomaar iemands grondrecht op wapenbezit afknijpen op basis van vibes, dan lig je zo bij een rechter en ben je terug bij af. Wat mij meer stoort: twee 18-jarigen, wapens “spoorloos”, en tóch geen spoor naar herkomst? Dat riekt naar straw purchases/ghost guns en een keten waar iedereen z’n schouders ophaalt tot er doden vallen. En ja, moeder belt 2 uur vooraf… zonder red-flag wet of fatsoenlijke crisisopvang is zo’n melding vooral een administratief vinkje, geen interventie.