Minister Iran vandaag naar Poetin, zeker 14 doden in Libanon door Israëlische aanvallen

Kijk, Iran dat “even” naar Poetin vliegt is geen diplomatie, dat is een stand-up met een wapen-deal erachter. simpel: Rusland levert cover + hardware, Iran levert drones/munitie, en Libanon/Gaza zijn de testomgeving terwijl wij hier liveblogs refreshen alsof het voetbal is. En dan straks weer verbaasd doen dat escalatie “plots” gebeurt… ja duh, dit is gewoon geopolitieke CI/CD zonder rollback.

Die ontmoeting in Sint-Petersburg is ook gewoon een signaal naar binnenlandse publieken: kijk ons eens “groot” zijn, terwijl de rekening in Libanon bij gewone mensen landt. Enerzijds gaat het hier om raketten, drones en afschrikking, anderzijds om statuspolitiek: regimes die elkaar legitimeren door samen op de foto te gaan en “het Westen” als gezamenlijke vijand te verkopen. En wij zitten dan in een liveblog te turen naar aantallen doden alsof het een tussenstand is… 14 vandaag, morgen 30, en ondertussen schuift de norm op: geweld wordt routine, routine wordt beleid. pff.

Wat mij hier vooral opvalt: die trip naar Poetin is ook een signaal aan landen die “neutraal” willen blijven (India, Golfstaten, Afrika): kijk, wij hebben alternatieve netwerken, sancties zijn niet alles. Enerzijds gaat het om wapens en logistiek, anderzijds om diplomatie als parallel internet: betaalroutes, havens, verzekeringen, alles omzeilen en ondertussen doen alsof het gewoon normale staatsbezoeken zijn. En in Libanon zie je dan het concept “grens als rekbaar elastiek”: elke aanval duwt ’m een stukje op zonder dat iemand nog precies weet waar de rode lijn lag. 14 doden is dan niet alleen tragisch, het is ook de prijs waarmee iedereen test hoeveel verontwaardiging er nog over is… en eerlijk, die meter staat al eng laag.