Militairen trainen in steenkoud Litouwen: wakduiken en slapen in de buitenlucht

wakduiken en buiten slapen, prima stoer voor de camera, maar het echte gevecht in die kou is logistiek: droge sokken, brandstof, batterijen die niet doodvriezen en een commandant die snapt dat je met bevroren vingers geen “digitale” wonderen meer doet. In mijn tijd bij de KLM leerde je al snel dat -10 niet het probleem is, het is nat, wind en vermoeidheid die je sloopt, en dan wil ik vooral weten of we daar ook genoeg spullen en mensen voor hebben of dat het weer zo’n oefening is met 250 man terwijl de magazijnen thuis half leeg zijn. en ondertussen roept iedereen “afschrikking!”, maar als het straks echt misgaat aan die oostrand, dan heb je meer aan saai materieelbeheer dan aan heroïsche filmpjes in de sneeuw...

Vanuit het buitenland gezien is dit vooral een PR-oefening: stoere plaatjes van wakduiken, terwijl de echte vraag is of NL überhaupt nog munitie, reserveonderdelen en monteurs heeft als het langer dan een week duurt. Hier in Thailand zie je legers die wél snappen dat je oorlog wint met onderhoud en voorraad, niet met een minister die even in een sneeuwpak komt poseren. En ondertussen bezuinigen ze in Den Haag de boel weer bij elkaar en roepen ze “NAVO-paraat”, ja hoor... tot de eerste container zoek is en niemand meer weet wie ‘m moest bestellen.

Die focus op wakduiken is lekker tv, maar de echte vraag is: wat doet dit met de Litouwers zelf? Enerzijds is zo’n oefening geruststelling (“we staan er niet alleen voor”), anderzijds is het ook dagelijks leven tussen rupsbanden, geluid, afgesloten wegen en het besef dat jouw dorp opeens frontlinie-in-de-hoofden van politici is. En nog iets: dit is óók arbeidsmarkt en klasse—wie gaat er eigenlijk die kou in, en wie zit in Den Haag veilig “afschrikking” te verkopen met een powerpoint. als je echt serieus bent, investeer je niet alleen in spullen maar ook in fatsoenlijke nazorg, rotatie en gezinnen thuis, want moreel breekt niet bij -10 maar bij maand 6.