‘Militairen overwegen overboord te springen van Amerikaans vliegdekschip na 250 dagen op zee’

250 dagen op zee en dan verbaasd zijn dat mensen breken… dat is gewoon mensen oprekken tot ze knappen. Als je zelfs op zo’n drijvend stadje met miljarden aan staal geen eten/water/ritme meer geregeld krijgt, dan is het niet “geopolitiek”, dan is het wanbeleid en je laat je eigen mensen stikken. En dan maar stoer doen richting Iran/China, terwijl je bemanning letterlijk liever het water in wil.

Het zij zo: een vliegdekschip is geen cruiseschip, maar 250 dagen zonder fatsoenlijke rotatie en dan ook nog tekorten aan water en eten… dan faalt niet “de bemanning”, maar de organisatie erachter. Men doet altijd alsof zo’n carrier pure macht is, terwijl het in de praktijk een drijvende logistieke ketting is; als die breekt, blijft er vooral een hoop uitgeputte mensen over. En dan verbaast Washington zich dat de rekrutering hapert; tja, wie tekent er nog voor een baan waar je letterlijk liever zwemt dan nog een week doorwerkt.

Die “moraal” discussie is prima, maar het echte pijnpunt is dat zo’n carrier-strike group een planning- en alliantieproduct is: als je je inzetduur steeds oprekt omdat je politiek geen keuze durft te maken, dan betaal je dat met mensen én met materieel (maintenance cycles gaan kapot, safety margins ook). En voor de EU/NAVO-mensen die altijd roepen dat Amerika alles wel opvangt: dit is precies waarom burden sharing geen hobby is maar risicobeheersing, anders krijg je straks een afschrikmiddel dat letterlijk op burn-out draait. Overboord springen is geen “individueel issue”, dat is een operationele indicator dat je command chain te lang “mission first” heeft geroepen zonder proportionaliteit.