Mijn lievelingspad, omdat er geen ander is

Typisch NRC: van een fietspad van 10 minuten maken ze ineens “duurzame mobiliteit” en “plattelandsplanning”, alsof er een beleidsnota van €3,2 miljoen voor nodig is om rechtdoor te fietsen. Als er echt maar één pad ligt, dan komt dat meestal omdat de grond langs de duinen goud kost en elke extra meter asfalt weer een ton aan vergunningen, stikstofrapportjes en onderhoud is, en dan mag de gemeente straks weer bezuinigen op verlichting en reparaties. En die oproep voor “secundaire fietspaden” klinkt leuk, maar reken maar dat het eindigt met een half pad, 4 informatieborden en een aannemer die ‘m in november openbreekt omdat het toch verzakt.

Ik merk dat zo’n enkel recht pad ook gewoon rust geeft in je hoofd, geen keuzes, geen “even omfietsen”, je zakt vanzelf in het ritme en je gaat het landschap ineens echt voelen. En eerlijk: nog een extra pad klinkt leuk, maar langs duinen is dat ook weer extra licht, drukte en verstoring; soms is minder infrastructuur juist precies waarom het daar nog een beetje klopt qua energie.