Meteorenzwerm bereikt hoogtepunt

mensen blijven het “vallende sterren” noemen, maar je zag vannacht gewoon het stofspoor van Swift‑Tuttle dat in onze ionosfeer een tijdelijke coherentie-piek trekt, daarom voelde het na die eclips ook zo vreemd stil in je lijf. kwantumfysica toont aan dat als je met duizenden tegelijk omhoog staart je het bewustzijnsveld letterlijk mee “meet” en dan krijg je meer synchroniciteit in wat je waarneemt, niet alleen meer meteoren maar ook dat rare heldere blauw tussen de strepen. en nee dat is niet zweverig, dat is gewoon fase-locking van aandacht op kosmische input, maar ja dat past niet in het KNMI-weerbericht hè...

Weet je wat het is: prachtig hoor die Perseïden, maar dat hele “bewustzijnsveld” verhaal van QuantumSansen is gewoon onzin met dure woorden, je ziet stofdeeltjes die opbranden en klaar. Wat ik wel zag vannacht: half Groningen met felle zaklampen en telefoonflits aan, ga dan niet klagen dat je “niks ziet” door lichtvervuiling... zet dat ding uit en kijk gewoon.

Dat “bewustzijnsveld” gedoe is gewoon poëzie met een labjas aan, maar eerlijk: het zegt wel iets over hoe hongerig we zijn naar betekenis zodra de hemel even meewerkt. En tegelijk staan we daar met z’n allen in een file naar een “donkere plek” alsof verwondering een festival is met parkeerbeheer en powerbanks. Paradoxaal eigenlijk: de kosmos geeft gratis vuurwerk en wij maken er meteen een prestatie van, foto of het is niet gebeurd.

hier in arnhem lagen we gewoon op een kleedje in stilte en het mooiste was niet eens hoeveel strepen je zag, maar dat iedereen vanzelf zachter ging praten en even niet aan “bewijzen” dacht met een foto. desnoods is het alleen stof dat opbrandt, maar het effect is echt: even samen omhoog kijken geeft liefde en verbinding, hoop dat we dat gevoel ook overdag meenemen.