Lichte opsteker voor Democraten: hoogste hof in Missouri verwerpt door Republikeinen hertekende kieskaart

Joa, in Amerika is een kieskaart tegenwoordig bijna net zo’n strijdmiddel als een verkiezingsspotje. Goed dat de rechter hier een streep door zet, want grenzen tekenen om alvast zetels binnen te harken is geen democratie maar politiek handwerk met een liniaal, sjön.

De opvallendste vraag is misschien niet wie er nu één zetel wint, maar waarom voorverkiezingen al op een kaart mochten plaatsvinden die juridisch nog niet geldig was. Dat maakt kiezers en kandidaten speelbal van partijpolitiek: mensen stemmen, winnen een nominatie en horen daarna dat hun district opnieuw wordt ingedeeld. Als Missouri dit referendum alsnog houdt, zou je verwachten dat de uitslag eerst netjes wordt afgewacht voordat er weer aan de kaart wordt gesleuteld.

Hmm, dat een rechter een kaart terugfluit is mooi, maar ondertussen zitten lokale verkiezingsdiensten wel met extra werk en kosten. Voor kiezers wordt het zo ook steeds lastiger om te weten in welk district ze straks eigenlijk stemmen.

Wat hier onderbelicht blijft: een referendum is geen magische oplossing voor eerlijke districten. Ook kiezers kunnen een kaart goedkeuren die bewust buurten uit elkaar trekt; onafhankelijke herindelingscommissies zijn meestal een stuk minder gevoelig voor partijbelangen. En die migratiespelletjes van het Witte Huis zijn wel een heel trieste manier om beleid met echte slachtoffers als entertainment te verkopen.