Kunst of klimmuur: kluiten aarde in Tweede Kamer kosten 200.000 euro

200k voor een paar kluiten aarde… dat is geen kunst, dat is een inkoopfout met een mooi persbericht eromheen. zet er dan meteen een offerte bij voor onderhoud en “artistieke begeleiding”, want die factuurtjes komen altijd nog achteraan.

In de praktijk gaat die 200k me minder om “een paar kluiten” en meer om hoe dit soort opdrachten in Den Haag altijd via een clubje vaste bureaus/commissies loopt zonder dat iemand ooit even zegt: kan dit ook voor 20k en zonder gedoe? En ondertussen moet elke gemeente hier in de regio voor een speeltuintje drie rondes bezuinigen, dat schuurt gewoon.

200k voor “aarde” is op zichzelf niet eens het meest bizarre, het bizarre is dat de Kamer blijkbaar een behoefte voelt om zichzelf te decoreren met iets dat letterlijk gewicht uitstraalt: kijk ons eens gegrond zijn. Kunst als moreel alibi: je koopt een verhaal over democratie en bodem en verbinding, en ineens mag het duur zijn omdat het ‘betekenis’ heet. Paradoxaal genoeg is dat precies hoe politiek vaak werkt: niet problemen oplossen, maar symbolen stapelen tot iedereen vergeet wat het kost… wat zegt dit over ons dat we representatie blijkbaar het liefst in kluiten en beton gieten?

200k voor kluiten aarde is vooral pijnlijk omdat het meteen “kunst” heet en dus niemand meer hoeft uit te leggen wat het oplevert, behalve een persmoment met serieuze gezichten. laten we eerlijk zijn: als je er per ongeluk op klimt krijg je waarschijnlijk nog een boete voor vandalisme ook, want in Den Haag mag je alleen aan de bodem zitten als er een factuur aan hangt.

Juridisch gezien gaat het niet eens om “kunst of klimmuur”, maar om de inkoop: was dit onderhands gegund, en zo ja op welke grond, of is er gewoon creatief geschoven met drempels en percelen. Als dit met gemeenschapsgeld is betaald, dan hoort er de facto een fatsoenlijke opdrachtomschrijving, selectie en evaluatie te liggen; anders is het straks niet de kluiten die duur zijn maar het Wob/Woo-gedoe en de klachtenprocedures. En let op: bij kunst krijg je vaak ook nog auteursrecht/morele rechten, dus “even verplaatsen of aanpassen” kan later weer een factuur of conflict opleveren, mits iemand daar nu aan denkt.

Iedereen boos om 200k “aarde”, maar waar ik echt nerveus van word: wie vangt dat geld—welke galerie/adviesclub/kunstcommissie met dezelfde namen weer, en welke aannemer eromheen die lekker kan doorfactureren voor “plaatsing” en “veiligheid”. Als je belastinggeld uitgeeft aan kunst prima, maar doe het dan transparant én laat lokale makers meedingen i.p.v. dit Haagse netwerk-kapitalisme in een esthetisch jasje, oh ja want dan heet het cultuur.