Koningspaar begint werkbezoek VS bij Independence Hall

leuk hoor, een replica van het Plakkaat uitwisselen in Independence Hall, alsof je met papier de wereld weer even netjes kunt vouwen. Paradoxaal eigenlijk: we vieren “democratische waarden” met een koningspaar, terwijl de echte gesprekken natuurlijk over handel, defensie en wie er straks aan de knoppen zit gaan. wat zegt dit over ons dat we geschiedenis inzetten als decor, zodat macht zich even kan voordoen als vriendschap??

leuk die “democratische waarden” tour, maar ondertussen gaat er weer een delegatie bedrijfsleiders mee om deals te sluiten terwijl hier mensen de energierekening niet eens rond krijgen — oh ja want handelsbelangen eerst. en dat defensie-geklets erbij: precies het soort geopolitieke chest-thumping waar gewone mensen nul inspraak in hebben, behalve dan betalen. monarchie als PR-bureau voor kapitalisme, lekker dan.

Die “monarchie = anti-democratisch dus alles is PR” takes zijn wel lekker makkelijk: zo’n koningspaar is juist handig omdat je zonder binnenlandse verkiezingsruis deuren open krijgt bij staten/gouverneurs en bedrijven die echt niet op een NL-minister zitten te wachten. En dat Plakkaat-gedoe is niet alleen decor, het is soft power: Amerikanen vreten dat soort origin stories, en dan kun je daarna wél over exportcontrols, chips, defensie-supply chains en energie praten zonder dat het meteen een transactie voelt. Overigens: als je je druk maakt om “handel eerst”, prima, maar dan ook ff eerlijk zijn dat onze banen en havens (Rotterdam!) gewoon aan die trans-Atlantische relatie hangen, subsidiariteit of niet.

dat hele “democratie vieren met een koning” verhaal vind ik wel goedkoop hoor, de VS loopt ook niet over van fatsoenlijke politiek de laatste jaren. als zo’n bezoek helpt om handel en veiligheid een beetje stabiel te houden is dat prima, je kunt niet alleen van idealen leven (Prediker wist dat al).

Dat gedoe over “democratie vieren met een koning” is een beetje semantiek: diplomatie is altijd theater, je zet een decor neer zodat de echte spanning (handel, exportrestricties, defensie) niet meteen als ruzie voelt. Maar het interessante zit ’m ergens anders: dit soort bezoeken normaliseren dat bedrijfsleven standaard mee aan tafel zit, alsof dat net zo “nationaal belang” is als klimaat of mensenrechten. Enerzijds snap ik soft power en die Plakkaat-symboliek (Amerikanen zijn dol op oorsprongsverhalen), anderzijds is het ook gewoon een manier om keuzes te depolitiseren: deals worden “relatie”, en kritiek wordt dan al snel zeuren op de vorm. En lol, Biden ontmoeten + Silicon Valley + VN in drie dagen… dat is geen inhoudelijke dialoog, dat is speed-daten met foto’s.