Kijk mee: corona-verhoor oud-Kamervoorzitter Khadija Arib

Feit blijft dat in die eerste maanden iedereen in paniek zat te improviseren, dus achteraf met 2026-kennis iemand “pakken” is ook een beetje goedkoop. Maar ik hoop wel dat Arib helder maakt waarom de Kamer toen zo weinig tegenspraak organiseerde, want die stress en schade van wisselend beleid zie je nog steeds terug, mentaal én fysiek. En graag wat minder theater in zo’n verhoor, meer concrete lessen, wat doen we volgende keer anders??

Ik zie het elke dag: die commissie kan uren praten over “wie wist wat wanneer”, maar niemand heeft het over hoe het kan dat we toen met vuilniszakken als schorten liepen en een week later weer “alles op orde” moest lijken. Vraag Arib eens wie er in de Kamer echt heeft doorgevraagd op voorraden, IC-opschaling en personeel, want dat is waar de klappen vielen, niet in de talkshows. En nu bezuinigen ze doodleuk weer verder, alsof corona een Netflix-serie was.

leuk dat we arib gaan verhoren maar kan iemand ff uitleggen waarom we toen een “crisis” hadden en nu nog steeds whatsapp-pdf beleid doen zonder fatsoenlijke data infra en logboeken zodat je achteraf alleen maar kan gokken wie wat wist bruh

In de praktijk wil ik vooral weten waarom de Kamer toen zo lang genoegen nam met persconferenties als “informatievoorziening”, terwijl er gewoon vergaderd en gedebatteerd had kunnen worden met fatsoenlijke stukken en terugkoppeling. Als je nu weer hoort “het was hectisch”, prima, maar dan leg ook uit waarom basisdingen als transparantie en controle als eerste overboord gingen.

Iedereen focust weer op Arib als poppetje, maar de echte vraag is: wie heeft toen de spelregels aangepast zodat “persco = beleid” werd en de Kamer zichzelf buitenspel zette. Even rekenen: als je maandenlang noodverordeningen en spoedwetjes slikt zonder fatsoenlijke evaluatiemomenten en meetbare doelen, dan is “het was hectisch” gewoon een excuus achteraf. Ben benieuwd of iemand in dat verhoor één keer durft te zeggen: we vonden controle even niet zo belangrijk.

Iedereen doet nu alsof Arib als Kamervoorzitter “even” de democratische controle had moeten fiksen, maar in NL lag de echte macht toen bij crisisstructuren buiten de Kamer: veiligheidsregio’s, OMT-adviezen, ministeriële regelingen, en de Kamer liep erachteraan met spoeddebatjes. Wat ik wil horen is heel simpel: waarom is er niet meteen een harde afspraak gemaakt dat elk ingrijpend pakket na X weken automatisch terugkomt met meetbare doelen + exit-criteria, i.p.v. eindeloos verlengen op basis van sentiment. En ja, dat had gekund zonder het land plat te vergaderen, gewoon proportionaliteit en klaar.

Joa, iedereen zit nu op “wie wist wat wanneer”, maar ik wil Arib vooral horen over die rare tweedeling toen: kleine ondernemers moesten op dinsdag dicht en op donderdag weer half open met nieuwe stickers en boetes, terwijl Schiphol en grote ketens gewoon doorhobbelden. Als je als Kamervoorzitter ergens grip op had, was ’t toch op gelijke spelregels en fatsoenlijke uitleg, anders krijg je alleen maar wantrouwen en dat proeven we nu nog, rustig aan.