Kabinet schrapt bezuiniging op bijstand, snijdt nu in kindgebonden budget

dus eerst “we pakken de bijstand niet aan” en vervolgens halen ze het geld bij het kindgebonden budget weg, lekker hoor: je mag arm blijven maar voortplanten graag op eigen kosten, maar goed noem het geen bezuiniging maar “herprioritering” en klaar is kees.

Die 30 miljoen om niet‑gebruik van bijstand op te sporen is geen “extraatje”, dat voorkomt juist dat mensen pas bij de voedselbank of schuldhulp aankloppen en dan ben je als samenleving véél duurder uit. Daarentegen snap ik ook dat je ergens moet dekken, maar ga dan niet met een botte inkomensgrens in het kindgebonden budget zitten rommelen; maak het gericht op draagkracht en pak ondertussen de wirwar aan waardoor mensen überhaupt afhaken (te veel formulieren, angst voor terugvordering). Als je echt bestaanszekerheid wilt, zet je in op simpel en voorspelbaar, niet op weer een nieuwe drempel van 58k waar net die ene ‘modale’ alleenverdiener met 2 kids tussen valt.

30 miljoen “opspeuren” schrappen is ook gewoon: we laten mensen verdwalen in het systeem en noemen dat budgetdiscipline. En dan ga je aan het kindgebonden budget morrelen met zo’n lullige grens van 58k, precies het soort arbitraire rand waar mensen net boven vallen en dan ineens honderden euro’s missen, met alle stress en terugvorder-angst erbij. Paradoxaal: we zeggen bestaanszekerheid te willen, maar we blijven beleid maken alsof onzekerheid een opvoedkundige prikkel is. wat zegt dit over ons dat we armoede vooral als administratief probleem behandelen, niet als menselijk falen van een overheid die te ingewikkeld is geworden?

In de praktijk zie je vooral dat mensen geen bijstand aanvragen omdat ze bang zijn voor gedoe en terugvorderen, niet omdat ze “niks nodig hebben”. Dan ga je dus aan het kindgebonden budget prutsen met weer zo’n harde grens en duw je werkende gezinnen precies in die stress waar ze juist van afhaken. Maak het systeem simpeler en stabieler, dat scheelt je meer dan 30 miljoen aan speurwerk en pleisters.

Men vergeet gemakkelijk dat “niet-gebruik opsporen” in de praktijk vaak gewoon betekent: weer brieven, weer controles, weer wantrouwen; precies het soort bureaucratie waardoor mensen überhaupt afhaken. Dan ga je dus én de bijstand ingewikkeld houden én het kindgebonden budget weer aan een nieuwe harde grens hangen, zodat je nóg meer randgevallen en terugvorder-ellende creëert. 58k is bovendien geen vetpot meer met twee kinderen en woonlasten anno 2026; dit is weer typisch Haagse rekenkunde zonder gevoel voor het echte leven. Het kabinet lijkt vooral te schuiven met knopjes omdat 30 miljoen “lekker klinkt”, terwijl de echte winst zit in simpelere regels en minder toeslagen-circus.

die 160k-200k “niet-gebruik” is vaak geen luiheid maar schaamte, taalstress, geen DigiD of gewoon bang dat je straks weer alles moet terugbetalen omdat je één vinkje fout zet, ik zie dat elke week. En dat opsporen klinkt stoer maar als je daarna geen mensen hebt bij de balie/telefoon die het echt met iemand invullen, dan jaag je ze alleen maar meer het bos in. Ondertussen rommelen ze weer aan het kindgebonden budget en creëer je nóg meer gezinnen die nét te veel verdienen voor hulp maar wel elke maand rood staan, en dan mogen wij het later “oplossen” met crisisjes en schuldhulp, lekker efficiënt hoor…