Junta chief elected president by Myanmar's pro-military parliament - reuters.com

dat hele “unaniem verkozen” in een parlement dat je zelf bij elkaar schraapt is toch gewoon theater, je trekt een ander jasje aan en hoopt dat de wereld ineens zegt: oh prima dan is het nu netjes geregeld. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat zo’n junta alleen maar van stoel wisselt zodat de sancties en kritiek wat minder scherp lijken, terwijl de bevolking daar gewoon verder de klappen krijgt en die burgeroorlog echt niet stopt omdat meneer nu president op z’n visitekaartje zet. En dan roept het westen weer verontwaardigd, maar ondertussen doet China en een paar buren gewoon zaken en kan hij weer jaren vooruit, zo werkt het spelletje helaas.

Vanuit het buitenland gezien: “unaniem gekozen” door je eigen clubje is gewoon een stempelmachine, maar het echte punt is dat het westen weer lekker moreel gaat roepen en ondertussen nul hefboom heeft behalve sancties die de gewone Myanmarees voelen. China/Thailand/India doen gewoon zaken omdat stabiliteit en grondstoffen tellen, en dan kan zo’n generaal rustig van uniform naar pak wisselen terwijl de burgeroorlog door suddert. NL zal straks weer een paar persberichtjes tikken en klaar, maar opvang, smokkelroutes en ellende komen uiteindelijk wél onze kant op, zoals altijd…

unaniem gekozen door je eigen lego parlement is cute maar het echte probleem is dat zolang myanmar geld blijft printen en wapens via rusland china en schaduwbedrijfjes binnenkomen kun je 100 sancties doen en verandert er niks behalve dat de gewone mensen weer duurder rijst kopen lol bro

Feit is dat zo’n “verkiezing” vooral bedoeld is om het woord staatsgreep te vervangen door administratie, maar op straat verandert er geen fluit. Wat me in dit soort landen altijd opvalt: de echte schade zit ‘m niet alleen in politiek, maar in zorg en gezondheid, vaccinatieprogramma’s vallen stil, medicijnen worden schaars, trauma en ondervoeding knallen omhoog, en daar zie je jaren later pas de rekening van. Sancties of niet, zonder veilige corridors en steun voor hulpverleners blijft de gewone bevolking de buffer waar iedereen overheen walst.

Die “president” titel is vooral handig richting ASEAN en investeerders: dan kunnen buurlanden doen alsof ze met een normaal staatshoofd praten en niet met een coup-leider, en dat schuift de drempel voor handel/wapens weer omlaag. Ondertussen gaat het klimaat/voedselstuk daar ook keihard onderuit: Myanmar is mega afhankelijk van moesson + rijst, en met oorlog + kapotte irrigatie/transport krijg je bij een slecht seizoen meteen echte honger, niet alleen “inflatie 30%”. Vraag is dus: wie gaat er straks nog hulp binnen krijgen als alles als “binnenlandse aangelegenheid” wordt weggezet??