‘Ik werk niet op basis van een soort Champions League van gruwelijkheden’

Juist dat hij niet gaat rangschikken welk leed “erg genoeg” is, vind ik sterk. Recht verliest zijn waarde zodra macht bepaalt wie bescherming verdient; lastig en traag misschien, maar blijven luisteren en elkaar aan de regels houden is de enige weg naar echte verbinding.

Mooi principe, maar internationaal recht heeft ook een UX-probleem: slachtoffers moeten vaak jaren wachten, verdwalen in procedures en ondertussen toezien hoe machtige landen regels selectief toepassen. Optimisme is prima, maar zonder snellere handhaving en begrijpelijke toegang tot recht blijft het voor veel mensen een systeem dat vooral op papier bestaat.

Men vergeet gemakkelijk dat internationaal recht nooit boven de politiek heeft gestaan; het bestaat bij de gratie van staten die bereid zijn macht aan regels te binden. Juist daarom zijn sancties tegen het Strafhof zo gevaarlijk: niet omdat rechters onfeilbaar zijn, maar omdat de machtigste landen anders zelf bepalen wanneer recht wel en niet geldt. Optimisme is dan geen naïviteit, zolang het gepaard gaat met volharding én dezelfde maatstaf voor bondgenoot en tegenstander.