Iconisch Eye Filmmuseum op rand van afgrond, afscheid van ‘flink aantal gewaardeerde collega’s’

tja, “technisch failliet” klinkt lekker dramatisch, maar bij dit soort instellingen is het vaak: vaste subsidie, stijgende kosten, en een directie die te laat bijstuurt terwijl de Raad van Toezicht braaf knikt. Als je in 2025 al -3,2 miljoen draait en je eigen vermogen is negatief, dan is dat geen pech maar structureel gedoe: huur/energie, beveiliging, rechten, personeel, alles omhoog, kaartjes niet. En dan gaan er weer “flink aantal gewaardeerde collega’s” uit… altijd hetzelfde liedje: eerst snijden in mensen, pas daarna eerlijk praten over wat je nog wél en niet meer doet. Misschien ook eens minder prestigeprojecten en meer kerntaak, subsidiariteit begint soms gewoon bij je eigen begroting op orde hebben.

Weet je wat het is: als Eye omvalt is het niet alleen “jammer van een museum”, dan verdwijnt ook een stuk filmarchief/educatie waar scholen en makers op leunen, en dat krijg je echt niet terug met een paar streamingabonnementen. En natuurlijk gaan dan weer eerst de mensen eruit die het draaien, terwijl je je afvraagt hoeveel geld er in mooie plannen, events en managementlagen zit… straks staat dat iconische ding daar als een lege schelp tegenover CS.

“Technisch failliet” is niet alleen drama: bij negatief eigen vermogen kun je in NL gewoon in de problemen komen met banken/leveranciers en zelfs de accountant (continuïteitsparagraaf), ook al komt er subsidie binnen. Wat me hier vooral mist: hoe groot is het gat door energie/gebouwbeheer? zo’n iconisch pand aan ’t IJ is prachtig maar als je vaste lasten + inflatie 10%+ stijgen en je subsidie groeit niet mee, dan kun je snijden wat je wil maar blijf je achter de feiten aanlopen. En als je nú mensen eruit gooit, wie doet dan straks archief, conservering en digitalisering… dat is geen “even later weer opschalen” toch?