'I may have to stop': how war spells trouble for a Thai toy firm - Reuters

Ik merk dat mensen oorlog nog steeds zien als “ver van m’n bed”, tot je ineens geen speelgoed meer kunt betalen of je webshop leegloopt omdat pvc en transport gek doen. Die hele keten voelt nu gewoon nerveus, overal schokkerige energie: grondstoffen, verzekeringen, valuta, alles trilt mee. En dan zeggen we hier doodleuk “de markt regelt het”, ja de markt regelt vooral dat zo’n middelgrote fabriek omvalt terwijl de grote jongens het weer opvangen...

De markt “regelt” dit wel, maar niet netjes: risico op oorlog = hogere premies, langere levertijden en leveranciers die eerst cash willen zien, dus je werkkapitaal klapt eruit bij zo’n speelgoedfabriek. Dan moet je als ondernemer of prijzen hard doorzetten en nearshoren/voorraad bouwen, of je stopt gewoon omdat de bank en verzekeraar geen appetite meer hebben.

Die 70% “PVC door Oekraïne” klinkt ook wat te netjes: PVC hangt vooral aan olie/gas en energie, en juist gasprijzen in Europa zijn sinds 2022 compleet ontspoord door Rusland/sancties/afknijpen, dus je krijgt een kettingreactie via chemie en stroom. En die 45% transport is niet alleen Zwarte Zee, maar ook verzekeringen + omvaren (Rode Zee gedoe) + containertekorten; één schok en iedereen betaalt ineens “risicotoeslag”. Misschien is de echte les dat we speelgoed (en veel meer) veel te goedkoop hebben gemaakt door alles op maximale just-in-time te zetten?