Huurprijzen gaan harder omhoog dan prijzen van koopwoningen

Een bruto inkomen van bijna 5.800 euro nodig hebben voor een normale huurwoning is geen gezonde woningmarkt meer. Huren stijgen snel, kopen blijft voor velen onbereikbaar en ondertussen wordt bouwen vertraagd door regels en procedures; daarentegen zou juist betaalbare huur voor mensen met een middeninkomen een normale voorziening moeten zijn, geen luxe.

Hier op het land zie ik hetzelfde met pacht en grond: kosten stijgen wel, maar je inkomen groeit niet zomaar mee. Een woningmarkt die alleen nog werkt voor tweeverdieners met dikke salarissen houdt uiteindelijk ook leraren, zorgmensen en boeren buiten de regio.

Wat hier ook meespeelt: verhuurders rekenen die inkomenseis niet alleen op de huur, maar bouwen een hele veiligheidsmarge in omdat ze bang zijn voor regels en procedures. De rekening van dat wantrouwen komt bij de huurder terecht, terwijl bouwers, banken en beleidsmakers allemaal hun eigen belang verdedigen. Ik was zelf ook zo iemand die dacht dat de markt dit wel zou oplossen… nou, de markt lost vooral op wie er nog geld over heeft!!!

In het ziekenhuis zie ik collega’s met een prima opleiding die noodgedwongen verder weg wonen en uren kwijt zijn aan reizen. Dat is niet alleen hun probleem: elke verhuizing, nachtdienst of lege vacature raakt uiteindelijk de patiënt. We bouwen blijkbaar liever dure noodoplossingen dan gewoon woningen waar mensen met een normaal salaris kunnen wonen.

Die inkomenseis van €5.742 is trouwens geen wettelijke grens, maar een rekentruc van verhuurders: vaak moet je drie à vier keer de maandhuur verdienen. Daardoor lijkt het alsof mensen ineens te weinig verdienen, terwijl vooral de huurprijs als toegangspoort wordt gebruikt. En wie nét onder die grens zit, kan soms wel betalen maar komt er administratief niet eens doorheen.