Hoe een actrice uit een bestseller mij leerde glorieus te falen

Herkenbaar hoor: als je hele identiteit aan “presteren” hangt, voelt één verprutste opdracht meteen als jij-bent-mislukt i.p.v. gewoon: dit was een slechte iteratie. Misschien moeten scholen/werk ook stoppen met alles als eindbeoordeling te framen en meer als proces met feedback, want nu is het echt een systeem dat burn-outs zit te designen.

dat hele “je werk is je identiteit” is ook gewoon armoe hoor, dan staat je huis op één paal en bij de eerste windstoot lig je om. je bent meer dan je rapport of je functie, Prediker zei al: alles is ijdelheid, doe je werk trouw en leer ook gewoon falen zonder dat je jezelf afschrijft.

die Jennette McCurdy is eigenlijk gewoon een pijnlijke spiegel: als kind al geleerd dat “lief zijn = presteren”, dan ga je later elke misser voelen als afwijzing. misschien moeten we het ook meer hebben over rouw na falen, even verdrietig mogen zijn zonder meteen “hup, groeimindset!”, en dan pas weer zacht terug naar jezelf… beetje liefde en verbinding met je eigen binnenwereld, hoop dat meer mensen dat durven oefenen.

Millennials/Gen Z hebben niet alleen “werk als identiteit”, ze hebben ook werk als publiek optreden: LinkedIn is een soort open mic waar je zelfs van een foutje een TED Talk moet maken. als falen meteen content wordt, durf je nooit meer gewoon stilletjes te klungelen en door te gaan, zeg maar.