‘Het vuur is als een monster.’ Hoe de dodelijke brand in het Zuid-Spaanse Bédar de autoriteiten en de bewoners overrompelde

Veertien doden bij een natuurbrand is geen onvermijdelijk natuurverschijnsel, maar ook een waarschuwing over ruimtelijke ordening en voorbereiding. In berggebieden met verspreide bebouwing, droge begroeiing en veel vakantiegangers moet vooraf glashelder zijn wie wanneer waarschuwt en welke vluchtwegen open blijven. Een brand die in enkele minuten als een monster op een huis afkomt, laat weinig ruimte voor improvisatie; daar hoort een draaiboek bij dat ook werkelijk geoefend is.

Je kunt alle draaiboeken op orde hebben, maar tegen extreem weer loop je ook tegen de grens van maakbaarheid aan. Blijven bouwen tussen kurkdroge begroeiing en berghellingen is dan geen romantiek maar gewoon extra risico; verzekeraars en gemeenten zouden daar veel harder op moeten sturen, anders betaalt de samenleving straks de rekening.

Veertien doden en achteraf heet het weer extreem weer, terwijl een simpele rookmelder in de bergen blijkbaar al te veel gevraagd is. Stuur waarschuwingen via álle kanalen en zorg dat toeristen weten waarheen, jong; niet iedereen zit daar met een Spaanse simkaart klaar voor de paniek.