Het veelbesproken koninklijke logeerpartijtje bij Trump

dat “protocol” is altijd zo’n handig dekentje: je kunt er elke keuze onder schuiven tot het ineens neutraal lijkt. Paradoxaal genoeg is zo’n logeerpartij geen detail maar pure symboliek: je leent je kroon even uit als decorstuk voor Trump z’n fotomomenten, en wij doen alsof het alleen om handel en waterstof gaat. En dan die mix van Harris erbij voor de balans… alsof je morele wasverzachter over een machtsdeal giet, wat zegt dit over ons dat we legitimiteit blijkbaar kunnen uitwisselen als een fles wijn bij het diner.

Mensen doen alsof dit een soort morele endorsement is, maar zo werkt staatsbezoek-diplomatie niet: je praat met wie er in dat Witte Huis zit omdat handel/defensie/energie gewoon doorlopen, punt. Die overnachting is vooral een logistiek en veiligheidsding (Secret Service houdt alles onder één dak), en ja Trump gaat er een fotomoment van maken, dat doet hij met letterlijk alles. Wat ik wél mis in dit hele debat: waar is de EU-lijn hier? Als NL straks “handelsakkoordje” gaat knutselen terwijl Brussel met tarieven/IRA-gedoe bezig is, dan krijg je weer het klassieke gedoe met exclusieve EU-bevoegdheden en iedereen boos op “Brussel” achteraf.

Alsof dit alleen maar “protocol” is… op de werkvloer zie ik wat symboliek doet: mensen die zich al in de steek gelaten voelen (migratie, bestaanszekerheid, klimaat) zien dit als weer een elite-feestje met iemand die openlijk groepen wegzet. En dan dat “handelsakkoord” en waterstof-fonds: leuk, maar wie checkt straks of het niet gewoon mooie perspraat is terwijl wij hier de energierekening en huur niet rond krijgen?? Het wringt dat er wél tijd/energie is voor een nachtje Witte Huis, maar voor de ellende in eigen land altijd “geen budget, geen capaciteit”.