Het dagboek van ‘Nieuwsuur’ over Loosdrecht bleek een dun verslagje uit de regio

Anderhalve week “in Loosdrecht” en dan kom je thuis met wat Songfestivalglitter en een paar losse straatbeelden… dat is gewoon regiopagina-niveau met een Nieuwsuur-logo erop. Taalkundig gezien is “dagboek” ook een rare keuze als je vervolgens niemand echt laat praten behalve artiesten en pr-mensen; noem het dan gewoon een promo-item en wees eerlijk.

Dat “anderhalve week ergens zijn” is tegenwoordig ook een soort alibi-journalistiek: je koopt tijd en authenticiteit in, maar je levert vooral een verhaal dat al paste vóór je de A2 op reed. Enerzijds willen ze regionaal doen, anderzijds moeten ze scoren met iets dat iedereen al kent (Songfestival, BN’ers, glitter), want anders zapt de Randstad weg en is het “te lokaal”. En dan krijg je dus dat rare effect: Loosdrecht wordt decor, geen gemeenschap, terwijl juist die alledaagse dingen (woningdruk, waterpeil, toeristen vs bewoners) het echte nieuws zijn. Het is die bekende logica van medialisering: wat niet in een strak format past, bestaat blijkbaar niet op tv.

Tsja, anderhalve week Loosdrecht en je laat niks zien van dat hele watergedoe daar: brugtijden, gezeik met sloepjes, handhaving die nergens is, rietkragen kapot en bewoners die ’s zomers hun eigen dorp niet meer in komen. Maar nee hoor, liever glitter op tv, want dat past lekker in het format.

Men vergeet gemakkelijk dat “anderhalve week ergens zitten” bij tv vooral betekent: elke dag een draaiplan, een item-lengte en om 18:00 de trein terug; dan ga je dus vanzelf voor het makkelijke beeld dat al klaarstaat. Loosdrecht is dan niet onderwerp maar decor, en het Songfestival is gewoon een veilige kapstok waar de eindredactie niet zenuwachtig van wordt. Vroeger noemden we dit geen dagboek maar een ansichtkaart: leuk plaatje, nul binnenkant. En dan maar klagen dat mensen afhaken bij de NPO… tja.