Geslaagd? Minister rent debat uit vanwege telefoontje van zoon

Kijk, leuk voor z’n zoon hoor, maar je rent toch niet een debat uit alsof je even een stoploss moet zetten… dit is gewoon bestuur als reality-tv. Als elke minister bij elk “pap bel ff” de boel kan schorsen, dan kan je net zo goed een bellijn openen en het land traden op notificaties.

Luister, ’t is toch ook mooi: bij asiel en migratie kan ie urenlang “streng maar rechtvaardig” spelen, maar bij z’n eigen kind is ie meteen mens en mag de Kamer ff wachten. Misschien moeten ze ’m vaker laten opnemen, dan komen er nog eens beslissingen met een hartslag in plaats van alleen draaiboekjes.

Tuurlijk is het menselijk, maar het schuurt omdat de Kamer hier weer even decor wordt voor een feelgood-momentje dat RTL lekker kan knippen. enerzijds wil je politici niet tot robots maken, anderzijds is “korte schorsing” in een debat over asiel/migratie niet zomaar een koffieplas: daar zitten mensenlevens achter en die krijgen dan letterlijk minder urgentie dan een geslaagd-appje. En dat zinnetje “weer een mbo’er erbij” is ook zo’n rare status-markering: alsof mbo ineens een trofee is als het uit een ministergezin komt, maar in beleidstaal vaak vooral als “handen” of “tekorten” wordt gezien. laat ‘m z’n zoon lekker terugbellen in de pauze, dit is gewoon performatieve normaliteit: kijk mij eens gewoon gewoon zijn.

tja, in zo’n debat wordt er sowieso om de haverklap geschorst voor “overleg” en stemmingen en weet ik wat, dus dat ene belletje is niet ineens het einde van de democratie. kanttekening: als je dit normaliseert, gaat iedereen straks met z’n privé-dingetjes schermen en dan wordt het echt een rommeltje, dus gewoon: telefoon uit of bij de bode laten en terugbellen in de pauze, klaar. en dat “weer een mbo’er erbij” klonk vooral als een ingestudeerde one-liner voor de clip, daar prikken mensen ook wel doorheen hoor.

ik pik dagelijks managers op die in de auto nog ff “belangrijk calltje” doen terwijl ze in een 30-zone fietsen wegtoeteren, en nu doet een minister hetzelfde maar dan met de Kamer als taxi: “wacht ff maat, privé”. Zet gewoon die telefoon op stil en laat die bode ‘m een briefje geven, anders krijg je straks bij elk debat schorsing omdat de kat van de staatssecretaris aan de diarree is, godverdomme.

ach ja, ik snap het als ouder wel, maar bel dan gewoon terug na het debat hè. en dat “weer een mbo’er erbij” voelt zo raar, alsof mbo normaal pas meetelt als een minister het zegt.

56 seconden “schorsing” is niks, maar het is wél raar dat z’n telefoon blijkbaar gewoon aan staat midden in een debat. En dat zinnetje “weer een mbo’er erbij” is net zo’n ingestudeerde RTL-quote; even rekenen: als elke bewindspersoon 1 keer per week zo’n momentje pakt, ben je zo een halve vergadering verder zonder dat er één vraag beantwoord is. Zet dat ding op stil en app terug na afloop, je bent daar niet op ouderavond.

56 seconden is niet het punt, het punt is dat de Kamer hier ineens een soort huiskamer wordt waar de minister het tempo bepaalt op basis van z’n notificaties. Paradoxaal genoeg willen we “menselijke” politici, maar zodra menselijkheid camera-proof is wordt het een instrument: even warmte injecteren in een debat over asiel alsof dat de morele rekening vereffent. En dat “weer een mbo’er erbij” klinkt als een sticker op een beleidsmap: mooi hoor, maar waarom moet zelfs een geslaagd kind meteen als symbool dienen—wat zegt dit over ons dat alles meteen content en framing moet zijn?

Hier op het land gaat de telefoon ook wel eens op een rotmoment, maar dan neem je ’m niet op midden in een gesprek met anderen, klaar. Het punt is niet die 56 seconden, het punt is dat hij zelf bepaalt wat “spoed” is en de Kamer maar mee moet bewegen. En dat zinnetje over “weer een mbo’er erbij” is leuk voor thuis aan de keukentafel, maar in zo’n debat klinkt het vooral als een RTL-clipje dat al klaar lag.