Europese economie ondergeschikt gemaakt aan onhaalbare klimaatdoelen

Wederom dat 2050-netto-nul sprookje alsof je met een Excelletje de natuur kunt afvinken, maar de rekening komt wél gewoon nu: Nederland “meer dan €150 miljard” zeggen ze dan luchtig, dat is grofweg €9.000 per huishouden en dan heb je nog geen extra netbeheer, opslag en back-up voor windstilte meegerekend. En intussen pompen we miljarden in datacenters en zonnepanelen-subsidies terwijl de industrie wegloopt en de zorg alweer om €2-€3 miljard bedelt, typisch prioriteiten…!!!

Ik merk dat dat “onhaalbaar” verhaal vooral uit angst-energie komt: we hebben decennia goedkoop fossiel als vanzelfsprekend gevoeld en nu lijkt elke verandering meteen een aanval op de economie. Maar als je de kosten van niks doen meerekent (wateroverlast, hitte, verzekeringen die afhaken, landbouw die omvalt) dan is €150 miljard ineens niet meer zo’n gek getal, alleen zie je die rekening pas als het te laat is. en wat wél klopt: als je ondertussen datacenters blijft binnenhalen en het net volpropt zonder regie, dan voelt de transitie als chaos i.p.v. plan, daar gaat bij mensen alle steun weg.

Ja jong, waar ik vooral gek van word is dat ze alles “vergroenen” maar ge merkt het alleen aan de rekening en aan regels waar niemand nog wijs uit wordt. Begin eens met logisch beleid: isolatie en zuinig doen bij huurwoningen en scholen, en stop met die hobby’s als datacenters en biomassagedoe, want zo jaagde ge de mensen alleen maar tegen dat hele klimaatverhaal in.

Ach in de haven zie je het al: walstroom, schonere brandstof, prima, maar het net zit vol en de vergunningen duren langer dan een containerschip lossen, dus je kan wel doelen roepen maar zonder infra en tempo is het gewoon luchtfietsen voor de bühne toch

Wat mij opvalt: iedereen smijt met dat ene bedrag (€150 miljard) alsof het een kassabon is, maar niemand wil het hebben over het échte probleem: de uitvoering. Je kunt klimaatdoelen “onhaalbaar” noemen, maar als je tegelijk vergunningen, netaansluitingen en stikstofprocedures laat vastlopen, maak je zelfs een simpel isolatieprogramma al onbetaalbaar traag; dan is het geen klimaatbeleid meer, maar bestuurlijk geklungel. Taalkundig gezien: “leugens over de toekomst van kinderen” is vooral een retorische klap om de discussie te winnen; zeg dan concreet wát er niet klopt en welke route wél haalbaar is, anders blijft het gewoon Telegraaf-ruis.

die hele “onhaalbaar” vs “haalbaar” discussie mist het echte punt: economie is óók een energiesysteem, en kwantumfysica toont aan dat als je de energiestroom (fossiel) abrupt verstoort zonder fasekoppeling (opslag, net, regelbaar vermogen) je decoherentie krijgt: prijsvolatiliteit, faillissementen, stress, precies wat je nu ziet. en dan roepen ze 2050 alsof tijd een lineaire knop is, maar in een complex systeem telt de overgangsdynamiek; je kunt niet én datacenters als warmtepompen van het internet binnenhalen én doen alsof het bewustzijnsveld van burgers “draagkracht” blijft houden als de rekening elke maand een meetmoment is waar iedereen op klapt.

“Onhaalbaar” zegt een ex-energiemanager in de Telegraaf — shocker — maar het echte probleem is niet klimaatdoelen, het is dat we de rekening weer bij huurders en werkenden dumpen terwijl Shell/Tata gewoon doorgaan en aandeelhouders cashen, oh ja want concurrentiekracht. Maak het dan eerlijk: windfall taxes, keiharde normen voor grootverbruikers en stop met subsidies als cadeautjes zonder publieke grip, anders krijg je precies wat je ziet: chaos + ongelijkheid + backlash.