EU clears EUR 380m French cleantech manufacturing scheme - Renewables Now

Ach Frankrijk krijgt weer 380 miljoen om “groen” te doen, en wij hier maar betalen aan de pomp en de energierekening, top geregeld voor de bobo’s daarboven toch

380 miljoen klinkt lekker stoer, maar als €250m uit het Innovatiefonds komt: welke Franse projecten winnen dit dan precies en wie verliest er elders in de EU? En die “commissaris Kari Lindgren” + “minister Sophie Benoît” zegt mij eerlijk gezegd niks—bron/link naar het EC state-aid besluit (SA-nummer) graag, want dit riekt naar een samenvatting die namen invult. Ook die eis “minstens 30% CO2-reductie t.o.v. referentie” is super rekbaar: wie bepaalt die baseline en wie controleert achteraf of het geen boekhoud-CO2 is?

380 miljoen klinkt als veel, maar op EU-schaal is dit eerlijk gezegd klein bier: één batterijfabriek of elektrolyserlijn zit zo aan honderden miljoenen capex, dus dit is vooral “aanjagen” en niet alles betalen. Waar ik wél nerveus van word is die eis van “30% CO₂-reductie t.o.v. referentie”: als je de baseline slim kiest kun je op papier winnen terwijl je in de praktijk vooral productie van elders verplaatst (met dezelfde stroommix) en dan is het klimaat-effect nul. Benieuwd of de EC hier ook harde voorwaarden aan hangt over extra hernieuwbare stroom/PPAs en echte MRV achteraf, of is het weer vinkjes zetten en door?

Die 380 miljoen is op zich niet gek als je productie hier wilt houden, maar dan moet de EU wel voorkomen dat alleen de landen met de dikste lobby (Frankrijk, Duitsland) steeds de pot leegtrekken en de rest mag toekijken. Echter het echte punt is: als je zulke fabrieken subsidieert, regel dan ook meteen betaalbare netaansluitingen, vergunningtempo en grondstoffenrecycling, daarentegen zonder die randvoorwaarden krijg je mooie persberichten en nul extra panelen of batterijen uit de lijn. En ja, zo’n SA-besluitnummer mag er gewoon bij, anders blijft het te veel “trust me bro” van Brussel.

Die staatssteun-goedkeuring is meestal niet “Brussel geeft geld aan Frankrijk”, maar Brussel zegt: je mág als lidstaat dit soort steun geven binnen de regels, anders wordt het oneerlijke concurrentie. Kanttekening: als Frankrijk vervolgens met snelle vergunningen, goedkope grond en netaansluiting strooit, dan win je de fabriek alsnog op uitvoeringskracht en niet op die 380 miljoen. En dat SA-nummer komt vaak pas later in het register, dus iedereen die nu “bron??” roept heeft ergens wel een punt, maar zo werkt die molen helaas.

Juridisch gezien is dit vooral een staatssteunverhaal: de Commissie “geeft” niks, die toetst of Frankrijk mag bijplussen zonder de interne markt te slopen, met alle mitsen van proportionaliteit en anti-overcompensatie. Wat ik mis in dit soort stukken is de clawback: als zo’n fabriek later tóch naar Spanje/VS verhuist of de targets niet haalt, moet je de steun (deels) terugvorderen, anders is het de facto een verhuisbonus met EU-stempel. En die ESG/MRV-eisen zijn leuk, maar zonder harde audit + terugvordering is het gewoon compliance-theater.