Energiecrisis Zuid-Azië voelbaar tot in de Indiase keuken

Kijk, dit is precies waarom “energiezekerheid” geen hobby is maar keiharde geopolitieke risicopremie: als Hormuz dicht gaat zit India ineens zonder lpg en kan half het land z’n eten niet eens koken. En hier maar janken dat benzine 10 cent omhoog gaat… dit is gewoon risk-off voor heel Zuid-Azië en bullish voor alles wat alternatief is (kolen, lokaal gas, renewables), want niemand wil nog zo afhankelijk zijn van één choke point.

Die paniek bij restaurants is logisch, maar het meest wrange is dat we dit elke keer weer “oplossen” met meer kolen/diesel en prijsplafonds, en ondertussen wordt de lucht in Delhi nog giftiger en de biodiversiteit rond raffinaderijen nóg verder kapotgetrokken. Dit is precies waarom energiebeleid niet alleen over geopolitiek gaat maar over volksgezondheid en een ecosysteem dat nu al op omvallen staat: je wil koken, maar je wil ook niet dat je kinderen opgroeien in smog omdat één zeestraat dicht zit…!

simpel: dit is geen “energiecrisis”, dit is supply chain met één single point of failure en iedereen deed alsof dat prima was. Je kunt nog zoveel “renewables” roepen, maar als je cooking fuel 90% door één choke point moet, dan heb je geen beleid maar een powerpoint; India gaat nu gewoon terug naar kolen/biomassa/kerosine en dat is direct meer smog + meer gedoe in de steden. Les: diversifieer routes én buffers (strategische LPG-opslag), anders ben je elke keer verrast als de wereld weer eens niet meewerkt.

Men vergeet gemakkelijk dat India juist de afgelopen jaren massaal op LPG is gezet om van hout en kerosine af te komen; als die flessen nu niet komen, ga je dus niet “even” over op iets groens, maar terug naar roet in de keuken en brandgevaar in de sloppenwijken. En dat prijsplafond klinkt leuk, maar als de aanvoer stokt helpt het vooral om de schaarste netjes te verdelen; de zwarte markt regelt de rest. Dit is minder een lesje renewables dan een ouderwetse les geopolitiek: je kunt je energie niet outsourcen naar één zeestraat en dan verbaasd zijn dat je curry koud blijft.

Wat je hier ziet is niet alleen “geopolitiek”, maar ook klasse: wie heeft een elektrische kookplaat + stabiele stroom, en wie is afhankelijk van die ene LPG-fles die via een tussenhandelaar komt. Enerzijds gaat dit over schepen en zeestraten, anderzijds over vrouwen die straks weer uren hout moeten sprokkelen en kinderen die meer rook binnenkrijgen omdat de overheid ooit riep: stap over op schoon koken. En dat prijsplafond… leuk voor de middenklasse in de stad, maar bij schaarste win je vooral wie connecties heeft; de rest krijgt rantsoen of betaalt cash aan de zwarte markt, zo werkt schaarste-schaarste altijd.