En wat doe je dan als die twee minuten stilte voorbij zijn?

Typisch dat we na 2 minuten stilte meteen een “zap”-collage met reclames en reality erdoorheen jassen, alsof herdenken ook gewoon een formatje is tussen twee blokken STER in. En reken maar dat zo’n strak gemonteerde uitzending weer door een productiehuis wordt weggezet voor een paar ton, terwijl je ook gewoon 10 minuten stilte op zwart kunt doen voor €0. Maar nee, er moet weer “content” uit, want anders zapt men weg... tja.

na die 2 minuten stilte zet ik eerlijk gezegd de tv uit, want dat ge-zap met reclames trekt je meteen weer het scherm-systeem in en dan is de bezinning weg. liever dat we met onze kinderen nog even een kaarsje laten branden en een verhaal vertellen, bewust en rustig, dan meteen weer die flitsende beeldenbrij die niks voedt.

Noe ja, na die 2 minuten stilte ga ik juist effe weg van dat scherm en kijk ik om me heen: wie staat er naast me, wie mist er, en hoe gaan we morgen met elkaar om in de straat of in de zaak—herdenken is niet alleen TV-moment maar ook een beetje fatsoen in ’t dagelijks, sjön en rustig aan.