Een experiment: naar Spanje met onze elektrische auto | Luisterverhaal op zondag

In mijn tijd bij de KLM noemden we dit gewoon: je planning klopt op papier, maar je “ground support” laat je keihard zitten, en dan sta je dus met een duur toestel en nul zekerheid. Iedereen wordt maar richting elektrisch geduwd alsof het net zo vanzelfsprekend is als tanken langs de Autoroute du Soleil, maar als je in Frankrijk al spook-laadpalen hebt en in Catalonië palen die er wel staan maar softwarematig dood zijn, dan is het geen avontuur meer maar Russische roulette met je actieradius. En dan hoor je weer “uniform Europees systeem” ja prima, maar regel eerst dat die palen gewoon werken en dat je met één kaart/app kunt laden, want dit gedoe is precies waarom normale mensen denken: laat maar, ik pak wel de diesel en rij in één ruk door.

Hier op het land: met de trekker heb je ook planning zat, maar je hebt altijd een jerrycan diesel achterin en klaar. Met zo’n EV ben je afhankelijk van apps, pasjes, software en “data” die ergens niet klopt, en dan sta je dus langs de weg te hopen dat een paal zin heeft. Misschien eerst zorgen dat die infra net zo saai en betrouwbaar wordt als een tankstation, want dit is nu gewoon vakantie op stressstand.