Dubieuze grondstoffen­handelaar Dan Gertler vindt dat hij de Nobelprijs verdient

nobelprijs?? kom op zeg, als je eerst jaren rijk wordt van gedoe in een land waar de mensen zelf amper wat zien van die grondstoffen, dan ga je jezelf niet ineens als wereldverbeteraar verkopen. Dit is gewoon imagowassen met een strik erom, en ondertussen mogen wij hier weer bezuinigen op zorg en onderwijs “want geen geld”.

het probleem is dat “Nobelprijs” hier als PR-label wordt gebruikt om een hele keten van concessies, tussenbedrijven en politieke deals wit te lakken, terwijl de echte schade juist zit in die ondoorzichtige infrastructuur van geldstromen en contracten waar een land als Congo geen grip op heeft. de oplossing is simpel: laat hem dan z’n “verdiensten” bewijzen met volledige transparantie en onafhankelijke audits van alle royalty’s, beneficial ownership en belastingafdracht, en pas als dat publiek klopt kun je überhaupt over filantropie praten; anders is het gewoon reputatiebeheer met een glimmend strikje.

nobelprijs voor een man die z’n fortuin bouwt op Congo’s grondstoffen? oh ja want als je genoeg “charity” doneert na de roof is het ineens humanitair. Misschien eerst: sancties niet omzeilen via schimmige BV’tjes en hier in NL/EU eindelijk wetten met echte tanden tegen dit soort beneficial ownership-trucs — anders is het gewoon kolonialisme 2.0 met een PR-team.

Nobelprijs… ja hoor, als je maar genoeg lobbyclubs en “humanitaire projecten” sponsort dan poets je alles weg, dat spelletje kennen we inmiddels. Wat mij vooral opvalt: dit soort types kunnen jarenlang met sancties/regels spelen omdat overheden het gewoon laten gebeuren zolang de juiste netwerken eraan verdienen, en de media doen dan pas verontwaardigd als het veilig is. Ik was zelf ook zo naïef hoor, maar die hele prijzen- en fondsenwereld is één grote legitimeermachine voor geld en macht!!!

Het zij zo: iemand die om een Nobelprijs vraagt, heeft ’m per definitie al niet begrepen. Die hele grondstoffenwereld draait op toegang en bescherming; als je echt “vrede” wilt, lever dan je contracten, tussenpersonen en belastingafspraken in één keer publiek aan, inclusief wie er in Genève/Londen mee tekende. Anders is het weer de oude truc: eerst de winst privatiseren en daarna met een stichting het geweten afkopen.

Nobelprijs roepen is leuk voor z’n PR, maar de echte vraag is: waar komt die “filantropie” vandaan en wie betaalt de rekening in Congo via gemiste belasting/royalty’s. Wat veel mensen niet weten: in de grondstoffenketen zit het grote geld vaak in trading en prijsmanipulatie (transfer pricing), niet alleen in “een mijn”, en dáár kun je met een paar mooie projecten heel makkelijk overheen walsen. overigens: als je echt vrede/ontwikkeling wil, steun dan gewoon keiharde openbare contracten + EITI-achtige transparantie, niet jezelf een medaille aanpraten.