Doodzwijgen is geen antwoord op extreemrechts

doodzwijgen werkt juist averechts, kwantumfysica toont aan dat wat je wegdrukt in het publieke “bewustzijnsveld” niet verdwijnt maar ondergronds coherent wordt en dan ineens als één grote amplitude terugklapt bij verkiezingen. media zijn de meetopstelling: je kunt beter hard en feitelijk meten (context, cijfers, leugens ontleden) dan doen alsof je niet kijkt, want dan krijg je precies die rare collapse naar mythevorming en martelaarschap waar extreemrechts op teert. en dat “geen podium” klinkt stoer, maar je traint mensen gewoon om info buiten de klassieke kanalen te zoeken, met nul decoherentie door tegenspraak... succes ermee.

Ik merk dat “geen podium” vaak wordt gelezen als censuur, maar het gaat ook om wélke vorm je geeft: als je ze elke dag in een talkshow zet met een grapje en een menselijk verhaaltje, dan voelt het publiek vooral gezelligheid en geen alarm. Laat journalisten ze best bevragen, maar stop met die gratis marketing-energie van conflict-tv: minder koppen op basis van outrage, meer dossiers, feitenchecks en vooral laten zien wat hun plannen concreet doen met mensen in wijken, zorg, rechtstaat. En als ze dan gaan janken over “doodzwijgen”, prima, maar martelaar spelen lukt een stuk minder als je ze gewoon saai en hard op inhoud fileert.

“geen podium” is te binair, het echte probleem is dat media extreemrechts vaak als entertainment-format framen: 12 seconden soundbite, applaus, en daarna door naar het volgende relletje. Zet er dan gewoon een andere UX omheen: geen losse quotes, maar altijd context erbij (wat stemden ze, wat kost het, wie raakt het), en als iemand liegt direct op scherm corrigeren i.p.v. pas morgen in een factcheck die niemand leest.

Juridisch gezien is “geen podium” ook gewoon een private keuze: een redactie is geen nutsvoorziening en hoeft niemand zendtijd te leveren, mits je niet discrimineert op verboden gronden maar op gedrag/inhoud. Alleen: als je ze wél uitnodigt en er vervolgens een gezellig human-interest sausje overheen giet, help je de facto mee aan normalisering en kun je achteraf niet janken dat “de kiezer” het niet begreep. Dus kies: of keihard ondervragen met feiten en consequenties, of niet doen; dat halfslachtige talkshow-therapie is het echte probleem.