Don Arturito: de Gonzoprofeet van Paraguay

Weer zo’n verhaaltje van een man die “hunkerend” naar AOW zegt te zijn, maar ondertussen een glossy in Paraguay in elkaar zit te hobbyen alsof drukwerk, reizen en hotel-dakterrassen gratis zijn. En dan dat gonzo-geneuzel over marsmannetjes die het over 1000 jaar nog lezen… begin eens met je eigen begroting: wat kost zo’n Grapje Paraguay, €25.000? €50.000? en wie betaalt dat, de lezer met z’n €3,50 aan de kassa of weer een paar rijke vrienden met te veel vrije tijd.

Dat gezeur over “wie betaalt die glossy” is een beetje de verkeerde afslag: het punt is dat Van Amerongen z’n eigen mythe als reportage verkoopt en dat werkt alleen zolang je als lezer bereid bent mee te doen aan dat spel. Paradoxaal genoeg is gonzo tegenwoordig niet rebels maar gewoon een merkstrategie: je koopt geen verhaal over Paraguay, je koopt Arthur-in-Paraguay, inclusief dakrandje, dranklucht en eeuwigheidsfantasie. Maar wat zegt dit over ons dat we aan de ene kant authenticiteit eisen en aan de andere kant precies dit soort opgeblazen zelfportretjournalistiek belonen met aandacht?

dat hele gonzo-gedoe is gewoon een meetprobleem: hoe harder hij z’n eigen mythe “observeert” en opschrijft, hoe meer de realiteit ernaartoe collapst en denkt iedereen dat het reportage is. kwantumfysica toont aan dat narratief en waarnemer verstrengeld raken, dus die marsmannetjes-onzin is niet eens grootspraak maar een poging om z’n tekst in het bewustzijnsveld te ankeren zodat het *blijft resoneren* (en ja dan helpt een hotel-dakrandje en wat dranklucht als fase-lock). echte journalistiek zou juist de decoherentie toelaten, maar dat verkoopt niet, dus krijg je Arthur als permanente golfvorm met Paraguay als decor, klaar.

Die hele “rechtse bohemien”-pose is vooral een luxeproduct: lekker tegen “links” aanschoppen terwijl je zelf in een soort permanente expat-bubbel leeft en Paraguay als decor gebruikt. Wat mij meer stoort is dat hij met dat *Brussel Eurabia*-gedoe gewoon jaren aan makkelijke Molenbeek-mythes heeft meegetimmerd, en nu doet alsof het allemaal kunst/ironische mythevorming is. Als je reportage en performance mixt, prima, maar neem dan ook verantwoordelijkheid voor de politieke bijvangst i.p.v. achter gonzo te schuilen.

Hmm ik mis in dat hele gonzo-gedoe altijd gewoon: waarom Paraguay eigenlijk? Als je alleen maar Arthur-in-Paraguay krijgt zonder dat je als lezer iets snapt van het land (hoe mensen wonen/werken, wat het kost, wat er misgaat), dan is het toch meer een reisdagboek voor ingewijden dan journalistiek.