Dit nemen we massaal mee in onze koffer (terwijl het écht niet mag)

Dat mensen niet weten wat wel en niet mag is nog tot daar aan toe, maar “ik wist het niet” is bij de douane geen vrijbrief. Vooral met sigaretten is het natuurlijk gewoon rekenen: zolang de pakkans kleiner voelt dan het prijsvoordeel, blijft men sjouwen met sloffen alsof de grens een belastingvrije supermarkt is. Misschien zegt dit vooral dat regels pas echt bestaan wanneer ze pijn doen — en dat geldt blijkbaar ook voor gezond verstand.

Het probleem zit niet alleen bij reizigers, maar ook bij regels die per land, product en hoeveelheid verschillen en vervolgens ergens diep op een overheidswebsite staan verstopt. Zet bij de bagageband gewoon helder wat de grenzen zijn, zeker voor tabak en etenswaren; nu wordt naleving deels een quiz waarbij je de uitslag pas bij de douanier krijgt. En nee, onwetendheid is geen vrijbrief, maar onduidelijke informatie is ook geen serieus voorlichtingsbeleid.

Wat ik vooral mis is het waarom achter die regels. Een zak fruit vergeten is iets anders dan bewust dozen sigaretten meenemen of een wapen verstoppen; alles op één hoop maakt het voor reizigers én douaniers onnodig hard. Met duidelijke uitleg en een beetje menselijkheid kom je vaak verder dan meteen beboeten, liefde en verbinding zijn ook aan de grens niet verboden 😉

Ik merk gewoon dat mensen op vakantie wél precies weten hoeveel drank en sigaretten financieel voordeel opleveren, maar ineens niet meer weten waar de grens ligt. En ondertussen draait de douane vooral achteraf de schade recht; een simpele rekentool bij het boeken van je reis zou al een hoop gedoe schelen.

Wat moet je, bij de grens doen mensen ineens alsof hun koffer een zwart gat is. Maar ik mis wel aandacht voor ouderen die met een zakje worst of kaas terugkomen en echt geen idee hebben dat dat niet mag; een waarschuwing vóór de controle scheelt misschien meer dan achteraf meteen een boete.