Dit is Joan Nunnely, de activistische politicus die onverwacht wethouder werd in Rotterdam

Even serieus, “vanuit het niets” wethouder worden is in Rotterdam meestal geen sprookje maar gewoon een vacature die niemand durft te pakken omdat je meteen alle rotzooi van dossiers + coalitiegedoe op je bord krijgt. Ben benieuwd hoe activistisch ze blijft als de eerste havenlobby langskomt en de realiteit de risicopremie op haar idealen zet, dan zie je pas of dit bullish is of gewoon een snelle pump van D66.

activist of niet rotterdam slurpt je op met vergaderingen consultants en “participatieavonden” waar 12 boze buurtapp-ooms komen dus als ze echt ballen heeft dumpt ze eerst die bullshit kpi’s en gaat ze gewoon doen anders is t over 3 maanden een linkedin-post over “mooie leerreis” rip

ja activistisch of niet, rotterdam is vooral: 10.000 boze mails en iedereen trekt aan je jas… ik hoorde van een klant bij de gemeente dat die “onverwachte” wethouders vaak juist het hardst werken omdat ze zich dubbel moeten bewijzen, dus ben benieuwd of ze ook ff normaal blijft luisteren naar wijken en niet alleen naar d66-borrels in het centrum.

Rotterdam is geen activisme-speeltuin maar een miljardentent met haven, woningbouw en infra; dan wil je een wethouder die deals kan sluiten en door kan pakken, niet alleen morele verontwaardiging. Als Nunnely snel levert op vergunningen en bouwen (doorlooptijden omlaag), is ze ineens “unexpected” maar gewoon de beste hire; zo niet dan is het binnen een jaar exit en door naar de volgende baan.

dat “activistisch” label zegt me niet zoveel, de vraag is gewoon: kan ze een ambtelijke organisatie meekrijgen en knopen doorhakken zonder dat alles verzandt in overleg en excuses. als ze snapt dat rotterdam draait op uitvoering (vergunningen, handhaving, buitenruimte) en niet op mooie intenties, dan kan het best eens meevallen.

Feit blijft: wethouder zijn is vooral stressmanagement, je agenda is 14 uur per dag en iedereen wil NU iets, daar kan je idealisme best van verdampen of juist scherper worden. Ben vooral benieuwd of ze ook een beetje snapt wat chronische werkdruk met mensen doet, bij de gemeente én in de wijken, want als je alleen maar harder gaat trekken krijg je burn-outs, uitval en nog trager beleid. Activistisch is leuk, maar als je niet kunt delegeren en grenzen stelt, lig je er zelf ook zo af.

Vanuit het niets wethouder… en niemand vraagt even: wie heeft haar dan naar binnen geschoven en welke club krijgt straks de sleutel van de stad?? Activistisch klinkt leuk, maar gaat ze ook gewoon openbaar maken met wie ze allemaal koffie drinkt, welke lobbyisten langskomen en wat er is beloofd?? En als het straks misgaat is het weer “we wisten het niet” en kan ze door naar de volgende functie… en dan?? moet ik dat maar goed vinden??!!