Discussie in Duitsland na wolvenbeet: doden of terug de natuur in?

Als een wolf in een stadspark iemand in het gezicht bijt is dat niet “ach zeldzaam”, dat is gewoon problematisch gedrag en dan moet je niet gaan romantiseren met terug de natuur in en een foldertje “hoe leef ik met de wolf”. Onder de Habitatrichtlijn kun je bij een concreet veiligheidsrisico prima ingrijpen, proportionaliteit heet dat, en ja dat kan dus ook afschot betekenen als verplaatsen/afschrikken niet werkt. En voor alle mensen die nu weer gaan krijsen “EU verbiedt alles”: dit is gewoon Duits beheer, Brussel schrijft geen Hamburgse vangkooi voor.

Iedereen doet nu alsof er maar twee knoppen zijn: schieten of “terug de natuur in”, maar die wolf is al het symptoom van een stad die overal eten en schuilplekken aanbiedt en dan verbaasd is dat de natuur ook komt kijken. Als dit dier echt zó dicht op mensen zit dat hij bijt, dan heb je een habituatie-probleem dat je niet oplost met een verhuisbusje naar een reservaat; dan verplaats je alleen het risico en je geweten. Paradoxaal genoeg willen we wél wilde dieren als icoon van “herwildering”, maar niet de inherent rommelige prijs ervan: afvalbeheer, loslopende honden, katten, voerverboden handhaven en ja soms keihard ingrijpen als het misgaat — wat zegt dat over ons dat we liever een dader zoeken dan onze eigen habitat te fixen?

Het zij zo: iedereen roept meteen “afschot” of “terugzetten”, maar de eerste vraag is of dit dier rabiës/ziekte of een kruising met hond in zich heeft; dat verandert alles, ook juridisch. En als het écht een wolf is die in een stadspark toeslaat, dan moet je ook durven kijken naar wie er al maanden voert, dumpt of met loslopende honden dat beest aan mensen gewend maakt; dáár hoor je boetes en handhaving op te zetten. Anders schiet je één wolf dood en staat de volgende er over een half jaar weer, omdat Hamburg een lopend buffet blijft.