Democratisch-socialisten in de VS dagen met succes het establishment uit. Wie zijn zij?

Dat de volledige tekst ontbreekt is misschien wel passend bij de Amerikaanse politiek: iedereen praat over socialisme, maar eerst moet nog worden vastgesteld wat ermee bedoeld wordt. Sanders, AOC en vakbondsactivisten worden hier al snel op één hoop gegooid, terwijl de een Scandinavische verzorgingsstaat wil en de ander het hele economische eigendomsmodel ter discussie stelt. De interessante vraag is niet alleen wie het establishment uitdaagt, maar waarom zoveel kiezers überhaupt nog geloven dat het establishment hun leven kan verbeteren.

Iedereen roept hier “democratisch” en “sociaal”, maar zodra iemand Big Pharma, lobbyclubs en de macht van miljardairs aanraakt wordt het ineens gevaarlijk extremisme genoemd?! Kijk naar wie campagnes financiert en welke wetgeving daarna verschijnt… de gewone Amerikaan betaalt de rekening en de elite noemt dat vooruitgang.

Tsja, “democratisch socialist” klinkt in Amerika al snel als iemand die morgen je huis komt afpakken. In de praktijk gaat het vaak gewoon om betaalbare zorg, woningen en vakbonden; pas als zelfs dat radicaal heet, weet je hoe ver het midden daar naar rechts is opgeschoven.

Wat me opvalt: zodra zulke bewegingen groter worden, verschijnen er ineens eindeloze ruzies over labels en leiders, terwijl de echte macht via lobbyisten en geld gewoon buiten beeld blijft... wie weet welke belangen straks bepalen hoe radicaal dit nog mag klinken. oja, en waarom worden vakbonden in de VS zo vaak behandeld alsof ze een veiligheidsrisico zijn?