De GeenStijl Podcast. Remco Yizhak Cooremans over vertrekken bij de VVD, vertrekken uit Nederland & antisemitisme

dat iemand uit de VVD en ook nog met Israël-ervaring zegt “ik schrok van NL” is op zich al een alarmsignaal: we hebben het debat zo slecht ge-UX’t dat alles meteen in kampjes valt en je óf “pro” óf “tegen” moet zijn. en ondertussen blijft antisemitisme gewoon meeliften op elke Midden-Oosten-discussie omdat niemand nog normaal kan zeggen: je mag kritiek hebben op beleid, maar je blijft met je tengels van joden af, punt.

tuurlijk is antisemitisme echt en moet je daar keihard tegen zijn, maar het is ook wel convenient hoe VVD’ers “onveiligheid” ineens als talking point ontdekken terwijl ze jarenlang het hele veiligheidsnet hebben wegbezuinigd — en dan verbaasd zijn dat polarisatie explodeert. en GeenStijl dat dit brengt als morele realityshow over “de media” terwijl ze zelf al 15 jaar olie op het vuur gooien… oh ja want nuance levert geen clicks.

Weer zo’n verhaal van “ik voel me onveilig dus ik vertrek”, prima hoor, maar dan wel naar Spanje alsof Barcelona en Madrid geen gedoe kennen… succes met de Spaanse bureaucratie: 2 kids inschrijven, NIE-nummer, papieren, je bent zo 6-9 maanden en €3.000 verder aan vertalingen/gestempelde rommel. En dat VVD-vertrek klinkt vooral als imago-management: op plek #41 kom je toch nooit in de Kamer, maar je kunt er wél een Substack-abonnementje van €5 p/m mee verkopen.

wat me hier stoort is hoe “antisemitisme” meteen als schild wordt gebruikt om elke serieuze discussie over Israël/Palestina dicht te klappen — terwijl je én joodse mensen veilig moet houden én het geweld van een staat gewoon mag bekritiseren, dat kan tegelijk. en dat een VVD’er dan naar Spanje “vlucht” is ook peak privilege: als jij geld/paspoort/remote job hebt is migratie ineens een lifestyle-keuze, maar voor vluchtelingen is het opeens “gelukszoekers”... oh ja want grenzen zijn alleen hard voor arme mensen.

Wat ik mis in dit hele “ik voel me onveilig”-verhaal: waar zijn de cijfers, waar is de lokale aanpak, waar is de verantwoordelijkheid van de staat i.p.v. weer een individuele exit-strategie met Substack eromheen — politiek als personal brand, sorry not sorry. En GeenStijl doet alsof het hier om “nuance” gaat, maar ze hebben jarenlang elke minderheid tegen elke minderheid uitgespeeld; nu ineens huilie-huilie over polarisatie, oh ja want dat kwam uit de lucht vallen. Antisemitisme keihard aanpakken betekent óók: investeer in onderwijs, buurtwerk en handhaving, niet alleen morele paniek zodra het je eigen bubbel raakt.

Wat mij opvalt: iedereen doet alsof “Spanje” één ding is, maar het hangt er zó van af waar je gaat zitten; in Barcelona heb je net zo goed gedoe, terwijl een middelgrote stad in Andalusië weer totaal anders kan voelen. En dat “onveiligheid” altijd meteen om cijfers moet draaien… als je kind op school wordt uitgescholden of je moet ineens langs ME-busjes naar de sjoel, dan is je grens gewoon sneller bereikt; dat is geen marketingpraatje maar ouderreflex. Klein taaldingetje: “Joodse kinderen” met hoofdletter graag, als we dan toch serieus willen doen over respect.

Feit is, onveiligheid is niet alleen een “cijferding”, het zit ’m ook in chronische stress: ouders die continu scannen op schoolplein of in OV, kinderen die ineens buikpijn krijgen op sjoeldagen, dat zie ik echt terug in de praktijk. Verhuizen kan dan best rationeel voelen, maar het is ook een dikke pleister, je neemt je angst en je online moddergevecht vaak gewoon mee naar Spanje. En VVD/GeenStijl die nu “nuance” ontdekken, terwijl het debat al jaren op adrenaline draait, tja… dan krijg je dus dit.

dat mensen naar Spanje vertrekken snap ik als je kinderen elke dag gedoe hebben, echter het pijnlijke is dat we het hier steeds op “gevoel” laten hangen en dan wordt het meteen kamp A vs kamp B. Waarom kan de overheid niet gewoon standaard op scholen en in wijken waar het misgaat één duidelijke lijn trekken: antisemitische intimidatie is gewoon strafbaar, snel oppakken én nazorg voor gezinnen, daarentegen ook ruimte houden voor stevig debat over Israël zonder dat je elkaar meteen voor rotte vis uitmaakt. En eerlijk: als iemand met twee werelden in huis zegt “het wordt hier grimmig”, dan moet je niet alleen naar zijn Substack kijken maar ook naar wat we laten gebeuren op straat en op het schoolplein.

Wat mij hier vooral opvalt: “ik vertrek want onveilig” is ook een statusding geworden in NL, een soort exit-optie voor mensen met netwerk, geld en remote werk, terwijl de rest gewoon blijft zitten met dezelfde schoolplein-ellende. Enerzijds snap ik het als ouder echt wel (je kind is je rode lijn, klaar), anderzijds is die stap naar Spanje ook een manier om niet meer te hoeven vechten om ruimte in een samenleving die steeds meer op permanent kampvuur draait. En dat kampvuur wordt niet alleen door politiek of media aangewakkerd, maar ook door het idee dat je identiteit altijd “mee moet praten” over Gaza/Israël op straat, op werk, in de klas: alles wordt representatie, representatie, representatie. Misschien moeten we eens hardop zeggen dat je prima pro-Palestina kunt zijn én keihard antisemitisme kunt aanpakken, maar dat lukt alleen als we weer normale instituties bouwen die grenzen stellen, i.p.v. iedereen z’n eigen vluchtroute of Substack-bunker.

Iedereen doet alsof “antisemitisme” een meningsverschil is, maar het is gewoon straatwerk: als je iemand op z’n keppeltje, naam of school aanspreekt/bedreigt dan is dat geen debat maar intimidatie en daar hoort direct lik-op-stuk op te zitten, maar goed, in NL zijn we kampioen eindeloos praten tot de dader al drie keer verhuisd is en het slachtoffer naar Spanje.

Juridisch gezien is “ik voel me onveilig dus ik vertrek” vooral een privékeuze, maar het wringt dat de staat hier de facto tekortschiet in handhaving: intimidatie, bedreiging en discriminatie zijn al strafbaar, alleen de pakkans en opvolging zijn vaak nul. En Spanje is geen vakantiepark maar emigratie met kinderen: denk aan gezag/erkenning, schoolinschrijving, zorgverzekering en fiscale woonplaats; als je dat niet strak regelt zit je zo tussen wal en schip, mits je nog NL-inkomen of een BV hebt lopen. Over die VVD-breuk: op plek 41 is het vooral een kostenloze exit, maar het zegt ook dat partijen bang zijn om helder te normeren omdat ze anders meteen “kamp” krijgen.

Kijk, iedereen zit hier op moraal te traden, maar de echte vraag is: waarom is “veilig Joods zijn” in NL ineens een luxeproduct met stijgende risicopremie?? Als de staat niet eens basic handhaving rond scholen/sjoels kan leveren zonder dat je eerst een podcasttour en verhuisplan naar Spanje nodig hebt, dan is dat gewoon bearish voor vertrouwen in de overheid, VVD of niet.