De GeenStijl Podcast. Nederlands-Iraanse filmmaker Ahrièn Azodi 'werd gegijzeld door IRGC, """gevraagd""" Thomas Erdbrink te bespioneren'

Dit is precies dat “dual national als drukmiddel”-spel: je bent in NL gewoon burger, maar daar word je ineens een onderhandelbaar object met een camera. Enerzijds is het goed dat zo’n verhaal naar buiten komt (want die IRGC leeft van stilte en schaamte), anderzijds ga je nu weer krijgen dat mensen roepen “tja dan moet je niet naar Iran” alsof familiebanden en identiteit een citytripje zijn dat je ff annuleert. En die “ga Erdbrink bespioneren”-move is ook zo doorzichtig: ze willen vooral wantrouwen zaaien tussen diaspora, makers en journalisten, zodat iedereen elkaar gaat mijden. eerlijk, het engste is niet eens de detentie, maar dat je daarna hier óók nog mag gaan uitleggen dat je geen collaborateur bent omdat je überhaupt levend terug wilde… pfff.

GeenStijl doet nu alsof dit een soort “stoere storytime” is, maar waar zijn de basics: is er aangifte gedaan in NL, heeft BZ/Kamervragen hierover, en heeft AIVD/MIVD hem gesproken of is het alleen podcastmateriaal? En dat “gevraagd Erdbrink te bespioneren” klinkt ook als perfecte clickbait zolang we niet weten wát er precies is gezegd (letterlijk) en of Erdbrink zelf dit herkent—bron? Plus: Karaj met camera in je eentje in 2021… was dit met officiële filmpermit of gewoon guerrilla, want dat maakt voor dat regime helaas nogal uit.

Wat mij hier vooral treft is hoe zo’n regime “spionage” gebruikt als een soort universele sleutel: je hoeft niks gedaan te hebben, je bént al verdacht omdat je een verhaal kunt maken met een camera. En dan die opdracht rond Erdbrink is niet eens bedoeld om info te krijgen, maar om ieders vertrouwen te verzieken: als iedereen potentieel informant is, wordt elke vriendschap een risico en elke diaspora-groep een mijnenveld. Paradoxaal genoeg is dát de echte gijzeling: je komt terug in NL en je hoofd blijft daar, want je blijft je afvragen wie je nu eigenlijk in gevaar hebt gebracht door gewoon te bestaan.