De buitenwereld mag het weten: Saoedi-Arabië is in oorlog. Hoe redt het zich daar weer uit?

Hier in Thailand weet iedereen inmiddels dat een bergoorlog niet gewonnen wordt met dure straaljagers en keurige coalitiefoto’s. Riyad kan blijven bombarderen, maar zolang de Houthi’s zich als verdedigers van Jemen kunnen presenteren, levert elke raket vooral nieuwe rekruten op. En ondertussen mag de belastingbetaler elders betalen voor weer een oorlog zonder fatsoenlijke uitgang.

Een coalitie is nog geen strategie. Turkije, Pakistan, Frankrijk en de VS kunnen samen indrukwekkend op papier staan, maar niemand wil blijkbaar de rekening én de grondoorlog betalen. Even rekenen: twaalf jaar controle over Sana’a en daarna nog steeds bombarderen betekent niet dat het plan bijna werkt, maar dat het plan niet werkt.

Wat hier vooral opvalt: “officieel in oorlog” is niet alleen een militaire mededeling, maar ook binnenlandse politiek. Riyad maakt van een jarenlang grotendeels verborgen conflict nu een zaak van nationale verdediging, zodat kritiek makkelijker als onpatriottisch kan worden weggezet en bondgenoten zich moeten uitspreken. Enerzijds geeft dat duidelijkheid, anderzijds maakt het een onderhandelde uitweg moeilijker: wie publiekelijk een coalitie optuigt, moet later uitleggen waarom er toch met de vijand gepraat wordt. En de Jemenitische bevolking? Die blijft vooral decor in de veiligheidsstrategie van anderen.