China concurreert met Nederlandse biotechsector: 'Snelheid maakt het verschil'

Iedereen roept “China is snel”, maar wij maken het hier ook gewoon traag met vergunningen, netcongestie en 18 loketten die elkaar tegenspreken; dan kun je wel een fabriek willen bouwen, maar de UX van Nederland is: wachtkamer zonder wachtnummer. Als je miljarden pillen/bioplastics wil draaien moet je één regisseur, harde doorlooptijden en stroom/water geregeld hebben, anders bouwen ze ’m net zo lief over de grens.

Typisch dat we nu ineens “China is sneller” roepen, maar hier gooien we er eerst weer een subsidiepot tegenaan alsof geld het probleem is. Als een pil in China 2,5 jaar eerder op de markt is, dan heb je het over honderden miljoenen omzet die wij gewoon weg laten lekken door eindeloze commissies, ethiekclubs en juristen die per uur €250 tikken. En dan maar hopen dat zo’n farmareus hier miljarden pillen komt draaien terwijl het stroomnet vol zit en je voor een extra transformator al 18-24 maanden “in de wachtrij” staat, ja dag.

Ten eerste: dat “China is sneller” komt óók omdat ze daar ethiek/veiligheid/AVG gewoon anders wegen, dus als wij nu gaan roepen “dan moeten wij ook maar sneller” zonder te zeggen welke waarborgen je dan afbreekt, is het gewoon race to the bottom maar ok. Ten tweede: NL kan juist winnen door voorspelbaarheid en rechtszekerheid (één toets, vaste termijnen, echte aansprakelijkheid als de overheid zelf de boel vertraagt), want een klinische studie die later juridisch omvalt door datagedoe of informed consent is pas echt duur.

Snelheid is leuk, maar in biotech win je ook op schaal en mensen: China pompt gewoon tienduizenden chemici/bioprocess-nerds de markt in en wij zitten hier te doen alsof je een fermentatie-expert uit een PostNL-sorteercentrum kunt omscholen met een “bootcamp”, maar goed blijf vooral roepen dat het aan één loket ligt terwijl je labchef al lang in Boston zit.