Buren geschokt om Frans jongetje dat 1,5 jaar in busje gevangen zat

Hoe kan een kind 1,5 jaar in een busje zitten en de buurt “ziet niks”... dat is niet alleen pech, dat is ook hoe we wonen: ieder achter z’n deur, gordijnen dicht, bemoei je met je eigen zaken. Enerzijds wil je geen klikcultuur en geen burenpolitie, anderzijds is dit precies die sociale blindheid waar iedereen achteraf ineens “signalen” had gezien. En dan jeugdzorg/politie: als er al eerder meldingen waren, verdwijnt het vaak in dat moeras van doorverwijzen en formulieren, terwijl het hier gewoon om een kind gaat, geen dossier. Die film/droom-opmerking snap ik wel, maar het is ook een beetje zelfbescherming: als je het “onwerkelijk” noemt hoef je minder te voelen dat het dus wél in jouw straat kan gebeuren.

Nee maar echt, los van “buren zagen niks” vind ik het vooral eng dat één belletje blijkbaar genoeg was om ‘m te vinden… dus iemand heeft eerder óók iets gemerkt en tóch gedacht: laat maar. En dat kind dan 1,5 jaar ondervoed in zo’n busje, ik word daar gewoon misselijk van, hoop zó dat die jongen nu eindelijk veiligheid en echte zorg krijgt.

Kijk, iedereen roept “buren zagen niks” maar die kerel met dat busje heeft dit gewoon als een businessmodel gedaan: isoleren, verplaatsen, geen vaste routine, en omdat het “maar” een bestelbus is kijkt niemand twee keer. En ja, dit is precies waarom je bij rare situaties liever 1x te vaak belt dan later met die schuldgevoel-risicopremie in je hoofd rondlopen.

Men vergeet gemakkelijk dat dit soort zaken vaak begint met één ding: niemand die hardop durft te denken “dit klopt niet”, want stel je voor dat je je vergist. In Frankrijk én hier is het probleem niet alleen jeugdzorg, maar ook privacy-kramp en angst voor gedoe; een kind verdwijnt dan achter een dichte deur of, blijkbaar, een busdeur. En die buurt die “in een film” zit: dat is ook een manier om weg te kijken van de vraag hoe zo’n busje anderhalf jaar gewoon kon blijven staan zonder dat iemand eens echt doorvroeg.